Een iglo-trein, strandvakantie Kerala en pakjesavond in Bangalore

Heel vroeg in de ochtend kreeg in van Anouk een smsje dat ze aan was gekomen in Bangalore. Onze vakantieweek kon dus beginnen! Nouja, ik moest wel nog even een dagje hard aan de bak op stage. Wat daar trouwens heel grappig is om te zien, is dat wanneer ‘big boss’ Sai er is, iedereen altijd voor Indiase normen hard aan het werken is en dat zodra hij weer de deur uit is, ze eigenlijk lekker aan het lanterfanten zijn. Dan komen de mobieltjes tevoorschijn en tetteren de Hindi liedjes je om de oren door een schelle speaker. Om drie uur kwam de blinde receptionist naar me toe: “Ma’am, I have to leave at 4 p.m. and my MD has asked me to close the office, is that a problem for you?” Haha, nee hoor. Ik kon dus een uurtje eerder naar huis, spullen pakken, nog wat boodschappen doen en toen heb ik samen met Anouk een riksja gepakt naar het treinstation. Op de heenweg hadden we een duurdere AC 3 Tier wagon. Dit betekent eigenlijk dat je bed er iets schoner uitziet en er is airco. Nou, dat daar airco was, was wel te merken. Het was gewoon een f*cking iglo!

Na flink wat gebibber kwamen we aan in Kollam waar we een tour op de backwaters gingen maken. Ik had dit al een keer gedaan maar Anouk wilde t ook heel graag zien. Toen ik de vorige keer die tour deed, had ik een privé bus met wel 30 zitplaatsen, zat ik helemaal alleen op het bootje en had ik als het ware een privé tour. Dat was deze keer wel anders. We moesten met z’n achten plus de chauffeur in een gewone auto en drie mensen moesten een riksja delen. Tijdens het ritje werden natuurlijk flink wat reisverhalen uitgewisseld. Vooral één Canadese jongen was hele verhalen op aan het hangen over waar ie allemaal wel niet was geweest en wat ie allemaal allemaal had gezien van India. Er zaten ook een moeder en dochter in de auto die uit Groot-Brittannië kwamen. Daar hebben we veel mee zitten kletsen en uiteindelijk bleek dat ze ook in hetzelfde hotel verbleven als ons. Ik vond het heel cool dat die moeder gewoon meeging naar India, ook al was het alleen maar voor 2 weken. De tour was prachtig en ik heb weer zitten genieten van de prachtige natuur daar. Toen we terugkwamen van de tour zijn we nog eventjes naar een bakkerijtje gegaan om daar wat gebakjes en een soort van bladerdeegbroodjes met een hele lekkere gekruide vulling te halen. Daarna zijn we naar het hotel gelopen en eenmaal op onze kamer zijn we eigenlijk vrij snel in slaap gevallen.

De volgende dag gingen we met de trein naar Varkala. We kochten kaartjes voor de goedkoopste klasse, het was toch niet heel ver reizen, nog geen half uurtje. De trein zat best vol, dus besloten we om maar in de tussenruimte te gaan zitten. Wat heel gaaf is, is dat ze meestal de treindeuren gewoon open laten staan tijdens het rijden. Ik hing dus ook lekker met een been buiten op het trapje. Dat de deur open stond was trouwens wel lekker, het was namelijk behoorlijk warm die dag.

In Varkala moesten we een hotelletje gaan zoeken. De riksjachauffeur zei dat hij wel een goed hotelletje wist, ik voelde ‘m al aankomen.... Hij stopte ergens achteraf bij een hotel en het zag er op zich prima uit, maar het lag helemaal niet dicht bij de kust. Zo’n riksjachauffeur blijft dan maar proberen om je bij een van zijn hotelletjes onder te brengen. Daar ben k altijd heel gauw mee klaar en ik heb m ook duidelijk gezegd dat ie ons naar het strand moest brengen, punt uit! Dat deed ie uiteindelijk en toen hebben we ons daar een heel leuk guesthouse gevonden bovenop de cliff. Het guesthouse ernaast was nog vetter, dat was namelijk knalroze en die van ons paars, maarja, wij hadden dus wel een leuk uitzicht op dat roze guesthouse! En het mooiste van alles was nog dat we een balkon hadden met zeezicht, prachtig gewoon.

Wat we in Varkala allemaal gedaan hebben is eigenlijk heel makkelijk te omschrijven. Slapen, zonnen, shoppen en vooral heel lekker eten. Zo dat was het dan voor Varkala, nee hoor haha...

Dat we hebben zitten te genieten daar is gewoon een feit. We sliepen iedere dag tot een uur of half tien en gingen dan naar een heel chill restaurantje om daar te ontbijten met een gebakken eitje en een pot Chai erbij. Daarna even over de boulevard met winkeltjes lopen en wat dingetjes bekijken en daarna omkleden en dan tot zonsondergang op het strand liggen. Zwemmen in de zee was heel erg lekker en de golven waren supermooi. Aangezien ik langzamerhand mijn kajak toch wel begin te missen en ik de kriebels kreeg bij die mooie golven, moest ik maar met een alternatief komen om gebruik van die golven te maken. Bodysurfen dus! Wachten tot de golf vlak achter je is, dan keihard zwemmen en meesurfen op de golf. Daarna moest k wel iedere keer even met mijn lijf onder water blijven om mijn bikini te fatsoeneren want bohhh, dat laatste stuk van iedere golf was net een wasmachine…

Op het strand liepen ook iedere dag twee vrouwtjes rond met vers fruit zoals ananas, watermeloen en kokosnoten. Wij namen iedere dag een lekkere verse ananas en zo zoet heb ik ze nog nooit eerder gehad, heerlijk. Varkala is best wel een toeristenplaats. Overdag ligt het strand vol toeristen en ’s avonds als de zon onder gaat, komen de lokale Indiers ook naar het strand toe. Verder spelen ze er af en toe ook een potje cricket en op een gegeven moment liep er een doberman over het strand. Toen ze de bal hadden weggeslagen was het HAP!.... en toen was de bal van de doberman. Nou daar sta je dan... Het was echt heel kostelijk om te zien hoe ze uiteindelijk tóch de bal terugkregen.

Iedere avond hebben we heerlijk gegeten bij een van de vele restaurantjes die Varkala rijk is. Meestal namen we verse vis of garnalen. Je kon je visje gewoon uitkiezen als het ware. We hebben nog twee avonden met de twee Engelse dames doorgebracht en ervaringen met ze uitgewisseld. Ik vond het heel gezellig en het was vooral leuk om weer even echt ècht Engels met iemand te kunnen spreken. Ik merk dat de gesprekken dan toch een stuk lekkerder lopen dan bijvoorbeeld een gesprek met een Indiër. Ohja, het Alo-to-the-Queen toetje, heerlijk!

Hmm... Ja dat lange weekendje Kerala samen met Anouk was een heerlijke tussenpauze. Na een lange treinreis van ongeveer 14 uur (lekker warm in de sleeperclass), waren we weer in Bangalore en moest ik meteen weer aan de bak op mijn stage.

Het was een superleuke week en afgelopen weekend was een weekend waar we allebei al ontzettend lang naar uitkeken. Namelijk ons shopweekend. In Bangalore kan je namelijk behoorlijk goed shoppen, aangezien het barst van de shopping malls vol met winkels van westerse merken. Met een leuk Sinterklaasbudget hebben we ons 2 dagen lang goed weten te vermaken in al die winkelcentra en hebben we uiteindelijk een flinke buit binnen weten te halen. Het was dus toch een beetje Sinterklaas voor ons.

Op pakjesavond heb ik nog gezellig met mijn ouders geskyped en toen bleek dat de Sint toch nog wat cadeautjes voor me bij mijn ouders voor de deur had gelegd. Ik moet zeggen dat ik pakjesavond via skype best gezellig vond, ondanks het gebrek aan pepernoten. Want het pakketje was wel aangekomen, maar het lag nog op het postkantoor en dat was dicht op zondag dus kon ik het pas maandag ophalen. Vandaag ben ik dus naar het postkantoor toegegaan en toen bleek dat allebei de pakketjes waren aangekomen, de één in een wat betere staat dan de andere. Een rat had namelijk een gat in het pakket van Jasper geknabbeld en ontdekt dat pepernoten INDERDAAD heel erg lekker zijn. Nouja, jammer voor die ene zak pepernoten dan. Gelukkig zaten er nog genoeg andere dingen in het pakket zoals stroopwafels, gedroogd vlees (ja, ik mis vlees stiekem toch wel... hmm, een lekkere entrecote of gewoon een frikandel uit de muur, anyway....), haribo snoep, nog meer chocoladepepernoten, chocolade letters, koetjesrepen, en het vetste cadeau van de Sint was toch wel de trekkershutspot uit een zakje. Ik ben echt heel benieuwd hoe die gaat smaken!

Danku Sinterklaasje :D

Vanavond gaat Anouk alweer terug naar Nederland. Ik ga haar echt wel missen want de afgelopen week was super! Ze heeft me heel veel verteld over het leven van meisjes op het platteland hier. Daar liep ze namelijk stage en heeft ze ontzettend erge verhalen te horen gekregen van die meisjes. India mag dan beweren dat het een modern land aan het worden is, dat is niet zo. Misschien alleen in de grote steden, want op het platteland verandert er bar weinig. Die kleine dorpen weten bijvoorbeeld echt niet wie de nieuwe president van Amerika is. Anouk liet de meisjes waar ze mee werkt Jurassic Park zien en toen vroegen de meisjes aan haar: “Ma’am, do these animals live in your country?”. Nou dat zegt toch genoeg. De meeste mensen in die kleine dorpjes zijn nog compleet wereldvreemd. Het kastesysteem bestaat gewoon nog en verliefd worden is iets wat niet mag, het is verboden. In de grote steden valt dit wel mee, maar toch... Ik vind het jammer dat ik van dit soort verhalen moet horen. Horen dat er nog steeds iets mis is aan dit land. Ik ben op dit moment het boek “The White Tiger” aan het lezen. Een boek wat ik iedereen aan kan raden. Op de achterkant lees je al: “India is rising, but it’s got a rotten heart”. Daar ben ik het dus mee eens. Het is een prachtig land, maar diep van binnen is er nog veel mis en kan er nog veel veranderd worden.

 

Ik ga nu maar weer stoppen want de blog wordt weer een beetje te lang. Ik vind het heel leuk om al jullie lieve berichtjes te lezen en ben soms ook heel verrast van wie ik ze krijg, bedankt allemaal!

Vleeskleurige oma-onderbroek met vulling... en een Indiase travestiet

Jaja, wat je hier in Bangalore wel niet allemaal tegenkomt. Van die onderbroek heb k wel een foto maar van die Indiase travestiet helaas niet.

Ik heb na mijn reis naar Kerala en Trichy geen grote uitstapjes meer gemaakt. Ik heb een aantal weekendjes in Bangalore doorgebracht en ik moet zeggen dat ik dat ook best wel leuk vond.
Langzaam aan begin ik Bangalore weer steeds leuker te vinden. De herrie om me heen van al het verkeer hoor ik al bijna niet meer en dat getoeter van alle auto’s is ook gewoon normaal. Ik vraag me echt af of ik deze gewoonte ga overnemen als ik weer in Nederland ben... Toeterend door het land, nou... dan weet iedereen dat ik eraan kom.

Ondertussen begint het hier ook af te koelen. Je zou zeggen dat het in India altijd warm is, maar dan vergis je je toch hehe. Ik heb me daar dus ook in vergist. In Bangalore is het in december en januari het koudst. Dan daalt het kwik tot een graad of 10 (pfff poessies zul je denken, maar ze verkopen nu ook al winterjassen enzo in de winkels haha). ’s Morgensvroeg is het vooral al erg koud. Als je dan een riksja neemt moet je echt een vestje aan en een dikke sjaal omdoen brrr... Die riksjachauffeurs zelf zien er trouwens ook prachtig uit met hun Nike trainingsjasjes en mutsjes uit het jaar 0.

Ook ben ik nu een aantal keer uitgegaan hier in Bangalore. Iets dat hier goed te doen is. Op Brigade Road ligt de Fusion. Een club waar vrouwen vaak gratis naar binnen mogen en mannen dan 7,50 moeten betalen om binnen te komen. Jaja, westerse prijzen he. Ze schenken er gewoon alcohol en de cocktails zijn ook echt lekker. Alleen sluit de tent al om half 12 haha. En dat is voor uitgaansbegrippen hier nog laat ook! Naja... alsnog kun je dan een leuke avond hebben aangezien de mensen hier ook gewoon lekker op de dansvloer staan te swingen. Als het feest is afgelopen heb je hier ook de welbekende oprotlichten en de barkeepers die je vriendelijk verzoeken om de tent te verlaten. Iedereen staat altijd binnen 5 minuten buiten. Doen ze goed! En dan is het oppassen geblazen. Buiten staan de bedelende vrouwtjes met kleine baby’tjes in hun handen gelijk aan je vastgeplakt. Het is een vrouwtje zelf een keer gelukt om de rits van mijn tasje open te maken. Ik had dit gelukkig door en heb me vliegensvlug omgedraaid en haar echt onwijs kwaad aangekeken, en nog stond ze daar met haar bedelende handjes... pfff, ongelooflijk.

Verder is Anouk ook een weekendje bij me blijven slapen hier in Bangalore. Ze loopt stage in Koppal, ongeveer 9 uur naar het noorden vanuit Bangalore. Ze werkt voor een stichting die vrouwen uit de onderste laag van de bevolking Engels probeert te leren. Het materiaal wat voor hun ter beschikking is gesteld op de campus is belachelijk weinig. Daarom heeft ze geld ingezameld om nieuw materiaal zoals boeken, schriften, klappers en pennen te kopen. Ik heb haar dat weekend meegeholpen en haar de juiste plekjes laten zien waar ze haar materiaal kon gaan inslaan. We begonnen bij mijn favoriete boekhandel Crossword. Ik denk dat we daar ongeveer 4 tot 5 uur hebben doorgebracht. We hebben van alles gekocht daar, van sprookjesboeken (en dan vooral ook veel van die Indiase sprookjesboeken met flink wat moraal in het verhaal) tot lesboeken en ook een hele hoop spelletjes. Bij het afrekenen was ze dan ook iets van 250 euro lichter, maar je weet wel waar je het voor doet! Gelukkig konden de spullen met een transport naar Koppal gebracht worden, dus hoefden wij er niet meer mee te zeulen.

We zijn natuurlijk ook gaan shoppen, dat hoort er bij . Voordat Anouk terug gaat naar Nederland begin december, komt ze eerst nog een weekje hierheen om lekker te chillen en heel veel leuke dingen te gaan doen. We zijn dus vooral veel gaan window-shoppen. Kijken waar we voor die week alle leuke spulletjes kunnen gaan halen. Schoenen in de Garuda Mall, kleren in de Bangalore Central Mall, en heel veel prularia in de goedkopere winkeltjes. Ik heb echt al zoveel zin in die week dat ze weer hierheen komt! We gaan dan eerst een lang weekendje naar Kerala, lekker op het strand liggen en vooral genieten. Daarna ga ik doordeweeks gewoon door met werken en in het Sinterklaasweekend gaan we flink shoppen! En natuurlijk pakjesavond vieren.

Verder zijn er een aantal dingen die ik langzaam aan toch wel begin te missen. Een lekker stukje vlees bij het avondeten of een boterham met lekkere kaas. Hier heb je namelijk alleen maar van die vieze McDonald’s kaas. Ook vond ik het heel raar om in een film op tv herfstbladeren te zien. Toen besefte ik me pas dat ik die dit jaar helemaal heb overgeslagen. Heel vreemd. En ohh, een lekkere frikandel... hmm.... stroopwafels... ik kan nog wel ff doorgaan.

Verder zijn ze nu op heel veel muren hier in Bangalore allemaal supermooie muurschilderingen aan het aanbrengen en ik moet zeggen dat ik er altijd heel erg vrolijk van wordt als ik er langs rijdt. Ze gebruiken voor de afbeeldingen zulke mooie en vooral warme kleuren, het lijkt net echt. De stad gaat er echt mooier van worden.

De helft van mijn stage zit er nu ongeveer op. Ik heb mijn tussentijdse beoordeling gehad en ik heb een 7 gekregen (dat is ook weer een verhaal apart... een deadline in Nederland is namelijk niet echt hetzelfde als een deadline in India hehe... m.a.w. het formulier werd 2 weken te laat door mijn stagebegeleider ingeleverd.. pfff) Ik heb eens in mijn agenda gekeken en vanaf nu tot aan het eind van mijn stage heb ik bijna al mijn weekendjes al volgepland, nog veel te doen dus
Pakjesavond ga ik dus hier in Bangalore vieren met Anouk. Ik heb nog wat gemaild met een andere student die ook via YPO in India zit en met haar ga ik kerstmis vieren in Chennai. Nieuwjaar ga ik met een aantal Indiase meiden hier in Bangalore vieren. Ik heb er zin in!

7 Januari komt Jasper aan in Bangalore en de 15e begint onze rondreis door India. We zijn van plan om eerst naar Kerala en Goa te gaan, daar lekker uitrusten en genieten van de prachtige kust en daarna naar Mumbai, Rajasthan, New Delhi en Varanasi te gaan. We hebben 3 weken de tijd en we weten nog niet precies wie, wat of hoe, dus als er nog mensen zijn die ook zo’n soort reis hebben gemaakt, dan zou ik graag willen weten of ze nog leuke aanvullingen hebben voor ons reisplan!
Ohja, heb ook nog een keer gehad dat de riksja een lekke band kreeg, hilarisch gewoon!

Kerala Backwaters, zon, zee en strand en Trichy

Afgelopen week ben ik naar Trichy gereisd om daar eens een kijkje te nemen bij andere studenten die ook vanuit YPO naar India zijn gegaan voor hun stage. Maar eerst... Lekker naar het strand in Kerala!

Ik kwam er op zondagavond net op tijd achter dat ik niet op het centrale treinstation van Bangalore moest zijn maar op Yesvantpur station... Dat station ligt ook nog eens dichter bij m’n appartement. Ik had een treinkaartje gereserveerd van Bangalore tot Trivandrum, de hoofdstad van Kerala. Dit stuk heb ik AC 3 Tier genomen. Dit is een treinstel met airco en je slaapt met 6 man in een coupé. Ik kwam er een paar dagen later achter dat ik helemaal geen zin had om alleen naar Trivandrum te gaan. Na wat googlen zag ik dat je ongeveer 80 km. boven Trivandrum in het plaatsje Kollam naar de Kerala Backwaters toe kon gaan. Dit leek me heel mooi om te zien en ook in de Lonely Planet stonden de Backwaters als een echte aanrader. Ik ben dus eerder uit de trein gesprongen en heb een hotelletje gepakt in Kollam voor Rs. 400 p.n. Omgerekend iets van 6 euro. Niks van te zeggen want het was een hele chille hotelkamer mét warm water!

Ohja, ook leuk om te vertellen, we hebben sinds een paar dagen EINDELIJK warm water in ons appartement.... Hallelujah, weg met die emmers water verwarmd op het fornuis! Naja... Al snel merkte ik dat het stadje Kollam iets groter bleek dan ik had verwacht. Ik was gewoon wat rond gaan lopen met de plattegrond van de Lonely Planet in m’n hand en dacht dat k wel makkelijk bij het lokale VVV-kantoor uit zou komen. Ik ben achtervolgd door een vies oud mannetje die steeds als ik stopte, ook stopte en telkens zijn jiotha, oftewel z’n lendedoek, opnieuw om ging doen zodat hij daarna weer achter me aan kon lopen, best wel annoying moet k zeggen hehe... Na dik een uur zoeken (ik had geen zin om een riksja te pakken, dan zou k aan mezelf toegeven haha, stijfkop die k ook ben) en na heel wat navragen had ik het kantoor eindelijk gevonden. Ik wilde namelijk heel graag een ritje op een bootje door de Backwaters maken. Bleek dat je met meerdere personen moest zijn anders zou je meer dan het dubbele moeten betalen... Bummer!

Maarja, ik wilde het echt heel graag en heb dus uiteindelijk ook meer dan normaal betaald om erheen te kunnen. Maar het was het allemaal waard. Ohhh, wat was dat prachtig. Eerst maak je een rit met een busje totdat je echt in een heel klein dorpje op Monroe Island aankomt. Daar stapte ik in een klein houten bootje en begon de gondeltocht à la Venetië. Overal om je heen palmbomen, het geluid van fluitende vogels, lokale mensen die langs de beekjes wandelen en vriendelijk naar je lachen. Heerlijk. Kijk maar naar de foto’s, dan zie je zelf hoe mooi het daar was.

De dag erna ben k van Kollam met een lokale bus naar Varkala gereisd. Dit schijnt een van de mooiste stranden van Kerala te zijn en ja hoor, het was echt ontzettend mooi. Zon, zee en strand en ook nog eens een supermooie klif langs de kust. Ik heb die middag mijn bagage bij een restaurantje gedropt en ben in mijn bikini op het strand gaan liggen bakken, afgewisseld met ff de zee in te springen. De zeestroming was trouwens best sterk en je werd best snel de zee ingetrokken. Ik moet zeggen dat ik er toch best lekker heb kunnen zwemmen en dat je de kracht van de zee vooral merkt wanneer je nog gewoon in het water staat, dan wordt je haast omvergetrokken door een golf die er net aankomt.

’s Avonds ben ik voor Rs. 7 (10 cent voor 50 km!) met de trein, second class, van Varkala naar Trivandrum gereisd. Het was best druk in de trein en op een bankje waar ze normaal met 3 man zitten zaten er overal op z’n minst 5. In Trivandrum moest k ongeveer 7 uur wachten op mijn trein naar Trichy. In de tussentijd ben k naar de bios geweest en heb daar mijn tweede Bollywood film gezien. In deze film zat best wel veel drama en maar een stuk of 3 liedjes met van die leuke dansjes enzo. Mijn eerste Bollywood film, eigenlijk een Kannada film uit Karnataka, was stukken leuker en vooral grappiger. Hilarische vechtscenes opgevolgd door serieuze gesprekken waarna ze opééns weer met z’n allen staan te dansen. Wij als Nederlanders lagen dus ook vooral stuk om die stukjes uit de film terwijl de Indiërs juist op hele andere momenten uit hun dak gingen, maarja die stukken verstonden wij ook niet he.

 
Toen ik in Trichy aankwam kon je gelijk merken dat daar een heel ander klimaat heerst dan in Bangalore. Het was er echt bokheet! Ik moet zeggen dat het wel snel wende, maar een extra liter water drinken kan geen kwaad. Ik heb in Trichy bij de Holy Cross Service Society geslapen. Dit is een stichting die gehandicapte kinderen scholing geeft en ervoor zorgt dat de kinderen, in samenwerking met de ouders, zo goed mogelijk kunnen functioneren in de samenleving. Ik heb in de klaslokalen gekeken hoe ze te werk gingen en was erg onder de indruk van het werk dat de stichting verricht. Daarom geef ik nu een maandelijkse donatie van 3 euro aan de stichting. Het lijkt weinig, maar je kan voor zo’n klein bedrag bijvoorbeeld al 40 pennen kopen... Op jaarbasis is dit ook zeker een leuk bedrag.

Tijdens ons bezoek aan de Rockfort Temple kwamen we (hoe kan het ook anders) een paar Nederlanders tegen. Marcel heeft een tijdje met ze staan kletsen en de volgende dag zijn ze ook naar het HCSS gekomen en gezien hoe de stichting te werk gaat. Bij het weggaan hebben ze ook nog eens een mooie donatie gegeven aan de stichting. Die Rockfort Temple was trouwens echt vet. Beneden moest je je schoenen uitdoen en toen moesten we ongeveer 200 treden beklimmen. Vooral de bovenste waren het ergst, die waren zo ongelijk dat het leek alsof je dronken was! Het uitzicht vanaf de tempel was echt adembenemend. Toen we weer beneden waren kon je je door een olifant laten zegenen, je moest hem een muntje geven en dan legde ie zijn slurf op je hoofd, echt heel grappig. Verder heb ik in Trichy nog wat geshopt en ik kan zeggen dat mijn carnavalsoutfit voor dit jaar bijna compleet is.

 

Ik denk dat ik aankomend weekend maar eens lekker in Bangalore blijf. Ik moet tenslotte ook aan mijn lees- en vertaalproject gaan werken. Dat wordt dus bezoekjes brengen aan de British Library hier in Bangalore. En natuurlijk ook nog ff naar een van de Shopping Malls om lekker te winkelen haha, want ja, qua shoppen is het hier net Nederland, misschien zelfs beter
Voor de rest wil k jullie allemaal bedanken voor de leuke reacties die jullie onderaan mijn blog zetten. Ik lees ze met plezier!
Ohja, als jullie geld over willen maken naar de Holy Cross Service Society dan kan dat op rekeningnummer 121167496 tnv. Stichting Friends of India... Alle kleine beetjes helpen!

Een relaxed weekendje Hampi

 

Ik ben afgelopen weekend samen met Anouk naar Hampi geweest.  We hadden dit weekendje al een aantal weken geleden gepland en voor Anouk was het heel lastig om het te verschuiven vanwege de overstromingen hier in Karnataka. Het gebied rondom Hampi en Hospet was namelijk zwaar getroffen door de regenval van een dikke week geleden. Vele dorpjes zijn helemaal weggevaagd en ook mijn stagebegeleider hier, zei dat het niet echt verstandig was om te gaan omdat de weg er naar toe ook ontzettend slecht zou zijn.

De reis naar Hampi zelf was weer spannend hoor haha. Ik zou om 11 uur ’s avonds met de bus vanuit Bangalore Bus Station in een keer naar Hampi rijden. Dus rond 9 uur dacht ik, ik ga eens naar buiten, zoek een riksja die me naar het station kan brengen voor een niet al te achterlijk hoge prijs en dan komt het wel goed.... Maar dit is India, hier gebeurt altijd wel iets onverwachts... Dit keer werd me duidelijk dat ze na 9 uur ’s avonds geen ritjes meer maken naar de stad, want dan is het voor hun onmogelijk om nog mensen mee terug naar Sahakaranagar (de wijk waar ik nu woon) te brengen. Er was wel één riksjadriver zo aardig om me te vertellen waar ik dan de stadsbus moest pakken naar het busstation. Ik daar met wat mensen gepraat en uiteindelijk ben ik in de goede bus gestapt en voor nog geen 15 cent naar het station gereisd, terwijl een riksjaritje normaalgesproken ’s avonds al gauw 2-3 euro kost.

Op het station moest k nog ff wachten op mijn bus... Ook weer een leuk verhaal haha, ik zat daar op zo’n bankje te wachten en een beetje in mijn lonely planet te bladeren. Komt er een man van rond de 50 naar me toe en gaat naast me zitten. Gaat ie me vanalles in gebrekkig Engels aan me vragen en na 5 minuten keek ie me aan en zei: I love you.... Nou toen heb ik toch maar heel snel mijn hoofd omgedraaid en ben heel druk in mijn lonely planet gaan bladeren haha wat een grap!

Toen ik de bus instapte was er een baby enorm hard aan het huilen en dan denk je natuurlijk, pfff daar wil ik niet 8 uur naast zitten, en jawel hoor... Ik zat naast een vrouwtje met een kindje en een baby. Dus we zaten met z’n vieren op twee stoelen. Kindje tegen de raam, vrouwtje in het midden, ik aan de kant van het gangpad en die baby over onze benen heen. Gelukkig hield die baby na een kwartier op met huilen en viel ie in slaap. Het vrouwtje was de hele tijd aan het knikkebollen en viel constant met haar hoofd op mijn schouder. Die busrit heb ik dus weinig geslapen en ik was dus ook blij dat ik ’s morgens om 7 uur aankwam in Hampi.

En dan stap je de bus uit... You want riksja, where do you want to go ma’am, you want guidebook or map?!? Natuurlijk wil je deze mannekes zo veel mogelijk negeren want anders kom je ergens terecht waar je toch helemaal niet wilt zijn. Uiteindelijk ben ik met een man aan de praat geraakt die gewoon normaal een gesprek wou voeren en uiteindelijk ben ik toen bij een heel leuk guesthouse uitgekomen. Gelegen tussen allemaal restaurantjes en leuke winkeltjes dus dat zat helemaal snor!

Anouk die zou pas rond een uur of 10 aankomen. Bleek toen dat je in heel Hampi eigenlijk geen bereik hebt, dus toen ben k maar naar de bushalte gelopen en heb daar op Anouk gewacht terwijl ik een heerlijk kopje Chai heb gedronken. Echt waar, die Indiase thee die ze echt overal verkopen is zo lekker he.. Ik was echt heel erg blij om Anouk weer te zien. We hebben tijdens de introductieweek ook samen op een kamer geslapen en toen bleek al dat we het goed met elkaar konden vinden. We hebben mekaar ff een dikke knuffel gegeven en zijn toen richting het guesthouse gelopen. Voor Anouk was dit weer even heel iets anders. Ze zit echt in een klein dorpje in the middle of nowhere, waar ze aan Indiase vrouwen Engelse les geeft. Ze eet 3x per dag rijst en er zit heel weinig variatie in. Het werd dus echt een wegaanonseenslekkervolvretenweekend. Ze zat helemaal te glunderen toen ze in het restaurant toast met ei kreeg, echt prachtig om te zien!

De rest van de dag hebben we lekker geshopt en vooral veel lekkere dingetjes gegeten tussendoor. We hebben ook een kleermaker in het stadje gevonden en daar heb ik mijn eerste echte Indiase outfit laten aanmeten.

Die avond hebben we echt de meest relaxte plek van heel Hampi gevonden. Als je er naartoe wilt moet je een stukje langs de rivier lopen, dan door een bananenplantage heen lopen en dan kom je bij een restaurantje uit waar een enorme mangoboom staat. Nou, je kon er heerlijk op de grond zitten met een schuine muur achter je rug zodat je lekker achterover hangend naar de rivier kon kijken tijdens de zonsondergang, gewoonweg prachtig!

We hebben daar denk ik vanaf 7 uur tot ongeveer 11 uur gezeten en echt allemaal kleine gerechtjes genomen en lekkere milkshakes en lassi’s erbij, en natuurlijk de nodige bekers chai... We kwamen daar nog een vrouwtje tegen dat al 2,5 jaar aan het reizen was en over 2 weken weer terug naar Canada ging omdat haar visum dan zou verlopen. Ze had 2 jaar les gegeven in Noord-Korea en was nu aan het rondreizen door India.

De volgende dag zijn we tot een uur of 2 met een riksja de omgeving gaan verkennen. De chauffeur wist ons van alles te vertellen over de ruines van Hampi. Echt een prachtig gebied is het, kijk maar even goed naar de foto’s zou ik zeggen.

’s Middags hebben we nog wat gewinkeld en onze outfits opgehaald bij de kleermaker. Ze zien er echt heel mooi uit!

Die avond zijn we met een bus vanuit Hampi naar Hospet gereden en echt waar, die hobbels die waren hoog! Ik denk dat ik bij iedere hobbel wel 10 cm. boven mijn stoel uitkwam haha...

In Hospet moest ik nog zeker drie uur op mijn Sleeper bus wachten. Die heb ik in een restaurantje doorgebracht tot die om 11 uur ’s avonds ook dicht gingen. Nog ff op het station gewacht en toen kwam de bus om kwart over 12 toch eindelijk aanzetten, een half uur te laat maar ja, ik kon eindelijk gaan slapen... en lekker ook nog, want het was een bus met bedden, echt heerlijk.

Rond een uur of half 9 kwam ik vanmorgen aan in Bangalore toen ik een riksja naar mijn appartement wilde pakken. 400 Roepies zei de riksjadriver.... ik heb hem echt heel hard uitgelachen en ben doorgelopen naar de volgende... weer 400 roepies, naja dacht ik... wat is dit nou?!? Bleek dat ze met z’n allen aan het staken waren. De riksja’s hier zijn geel met zwart. Nu wil de overheid ze geel met groen gaan maken en er elektronische tellertjes in gaan zetten (zodat ze toeristen zoals mij niet meer op kunnen lichten). Daar zijn ze het dus duidelijk niet mee eens.... Pfff, ik had wel weer gelijk door dat ik terug was in de grote stad.

Hoe meer tripjes ik maak naar de kleinere dorpjes, hoe minder zin ik er altijd in heb om terug te gaan naar Bangalore... Die kleine dorpjes en stadjes trekken me toch zoveel meer. Ik heb nu ook alweer ontzettend veel zin in volgend weekend. Dan ga ik naar de westkust en misschien zelfs een boottocht maken over de Backwaters van Kerala. Ik heb er zin in!

Meer foto’s zijn de vinden op www.sennaspiertz.waarbenjij.nu

Hoe het me hier afgaat in Bangalore…. Goed!

De foto’s die bij deze blog horen staan op de volgende website... enjoy!

http://www.flickr.com/photos/42734097@N04/sets/

Ik heb ondertussen al weer heel erg veel gedaan, maar ik ga proberen om mijn blog deze keer toch iets korter te houden ;)

Nou, die paar dagen voordat ik mijn appartement ik kon duurden toch iets langer dan verwacht. Ik was ook nog een beetje ziek en Marcel, mijn stagemaatje, ook. Dit kwam Sai wel goed uit, want die zou nog een aantal dingen regelen in het appartement. Marcel en ik zijn dus nog twee dagen langer in het resort gebleven. Die paar dagen heb ik vooral veel geslapen en een beetje in m’n Lonely Planet zitten bladeren. Verder kwam de dochter van de eigenaar van het resort naar me toe en vroeg me of ik haar misschien gitaarles wou geven. Voor mezelf was het al zeker vijf jaar geleden dat ik voor het laatst les had gehad, dus erg veel is er niet meer van over. Ik heb haar met pijn en moeite uitgelegd hoe je een gitaar vast moet pakken, hoe je met je vingers over de snaren gaat en hoe je met je vingers akkoorden pakt. Uiteindelijk heb ik haar vier akkoorden aangeleerd en ze was me toch een potje blij dat het haar al een beetje lukte… Haha, later bleek dat het stiekem toch wel een verwende meid was, aangezien ze de andere meiden die op het resort werken aan het afkafferen was. Verder waren alle medewerkers van het resort heel erg met ons begaan dat we ziek waren. Vooral het vrouwtje dat zeg maar de baas was over alle andere vrouwtjes. Als die me zag zitten, kwam ze naar me toe en aaide ze met haar handen over m’n hoofd en schouders en was ze me van alles aan het prevelen, zo lief hè. Na veel pret met de mensen van Usha Kirana was het toch echt tijd om weer terug naar de grote stad te gaan. We gingen samen met Kalemany en nog twee vrouwtjes van het resort in een minibusje naar de grote stad. Onderweg stopten we nog ergens langs de weg en een van de vrouwtjes heeft toen van die bloemenkransen gekocht voor in ons haar. Na wat geklungel zat die van mij ook goed en weet je wat, ze ruiken echt overheerlijk die bloemenkransen.

Eerst gingen we langs de Erin Foundation en tevens mijn stageplek. Hier hebben we een koelkast opgehaald die zo ontzettend groot is, echt waar, die van ons thuis past er onderhand twee keer in! Anyway, die moest dus ook nog in dat minibusje samen met onze koffers en de rest van de bagage. Er kwam nog een vrouwtje mee in het busje naar ons appartement en daar begon de grote schoonmaak. Het was er namelijk nogal stoffig, aangezien er de afgelopen drie jaar niemand gewoond heeft. Na veel poetswerk zaten we dan eindelijk met z’n tweeën in ons nieuwe appartementje op drie hoog in een buitenwijk van Bangalore. Wel een sjieke buitenwijk hoor. Er staan hier echt prachtige gebouwen. Alleen wordt alles best dicht op elkaar gebouwd waardoor het je soms helemaal niet opvalt hoe mooi een gebouw hier eigenlijk ontworpen is.

Al snel werd duidelijk wie de kamer met het tweepersoonsbed kreeg en ik trok aan het korte eind. Marcel is namelijk bijna twee meter lang en in die kleine eenpersoonsbedjes kan hij zijn benen niet eens strekken. Wat wel jammer is, is dat de kamer met het tweepersoonsbed een balkon heeft. Ik moet dus maar ff wachten tot Marcel na tweeënhalve maand klaar is met zijn stage, want dan is die kamer van mij! Nou moet ik zeggen dat mijn kamer niet verkeerd is hoor. Ik heb twee eenpersoonsbedden en een hele mooie dressoir. Er komt nog een klerenkast enne, één van de twee bedden moet nog even gemaakt worden, aangezien ik er toen ik er op ging zitten al gelijk doorheen zakte.... Bleek (gelukkig) niet aan mij te liggen. Er ontbrak namelijk een best wel grote schroef, die we er daarna maar gauw ingeschroefd hebben.

Laat ik het eens over mijn stage hebben. Ik heb er nu al een aantal dagen gewerkt en ik moet zeggen dat het werk me erg bevalt. Ik ben op dit moment bezig op de website van de Erin Foundation te vertalen. Sommige stukjes zijn best makkelijk, maar op sommige pagina’s staat best wel veel vaag taalgebruik. Een leuke uitdaging dus voor me om hier iets leuks van te maken. Verder help ik Marcel met het nakijken van zijn projectplannen, die hij in het Engels moet schrijven. De mensen met wie we moeten werken zijn ontzettend aardig en behulpzaam. Ik kan zelfs, als ik dat wil, een aantal dagen in de week in het appartement werken. Dit komt me best goed uit want iedere dag een riksja pakken naar het werk is maandelijks gezien toch niet zo heel goedkoop.

Voor de rest begin ik het hier rondom het appartement allemaal een beetje te vinden, supermarkten, banken, restaurantjes enz. Het is ons zelfs gelukt om een supermarkt mét wc-papier te vinden! Dat kwam goed uit, aangezien we aan onze laatste rol waren begonnen...

We zijn het eerste weekend in Bangalore gebleven omdat er nog het een en ander aan het appartement moest gebeuren. We zijn toen naar Wonder La gegaan. Een waterpretpark ongeveer 30 kilometer van Bangalore af. Er waren een hele hoop verschillende glijbanen, een aantal zwembaden en ook nog wat ‘droge attracties’. Één attractie was wel heel erg vet. Het was een discozaal waar het ook nog eens regende, supergaaf gewoon. Het grappigste was nog wel dat er in het midden van de zaal een groot hek stond, dit om de mannen en de vrouwen te scheiden. De mannen gingen trouwens onwijs uit hun dak daar, zo gaaf om te zien allemaal. De mensen gingen in het pretpark trouwens gewoon met kleren aan in het zwembad en van alle waterattracties af. Dat is normaal hier, dus vrouwen gingen gewoon met hun sari en al de waterglijbaan af.

Het weekend erop zijn Marcel en ik naar Mamallapuram afgereisd, een plaatsje aan de oostkust. De heenreis was me toch een potje stress haha, naja, het was allemaal gewoon lekker onduidelijk. Marcel heeft hier al een aantal kennissen zitten en die zouden de buskaartjes voor ons regelen. De dag van vertrek bleek dat alleen voor hem een kaartje was geregeld. Ik moest t dus zelf uitzoeken. Eerst naar de informatielijn van de busorganisatie van de provincie gebeld, maar die verstonden mij niet en ik hen ook niet.... dus na veel zoeken toch maar een kaartje via internet kunnen reserveren. Maar goed ook, want zonder reservering heb je heel weinig kans dat je de bus in komt. Het weekend zelf was ontzettend relaxed. We hebben veel aan zee gezeten en ontzettend veel winkeltjes bezocht en met de lokale mensen gepraat. Ook hoef ik al bijna geen souvenirs meer te kopen want ik heb onderhand het hele dorp leeg gekocht haha. We hebben er ook heerlijk gegeten. Ik heb bijna iedere avond wel iets met garnalen gegeten.. curry, masala, maakte niet uit, als er maar verse garnalen inzaten... heerlijk gewoon!

Op de terugweg naar huis zijn we nog langs een paar goede vrienden van Marcel gegaan in Kanchipuram. Hij kende ze van zijn stage vorig jaar in Trichy en weet je wat nou het grappige was... Die mensen hebben Maria Mosterd begeleid toen ze in India was, zo blijkt maar weer eens hoe klein de wereld is. Ze waren heel erg blij om te horen dat alles goed met haar gaat en dat ze al twee boeken had uitgebracht. Zo raar dat je dan in hetzelfde dorp zit als waar zij haar tijd heeft doorgebracht na haar loverboy periode. Marcel wilde samen met Kumar nog een gouden ketting gaan kopen. Dit deed hij samen met hem omdat je met een Indier erbij toch wel een betere prijs krijgt. Ik ben ook meegegaan naar de juwelier en heb daar nog een ketting omgehad ter waarde van 3.000,-... belachelijk veel geld eigenlijk... Ook hadden ze er een kilo goud liggen...Ik heb ze, toen ze wilden dat ik de ketting ging kopen, toch maar verteld dat ik dan eerst een rijke kerel moet trouwen om dat te kunnen kopen haha...

Ja... Ik heb m’n draai hier wel gevonden. De stad Bangalore zelf is ontzettend druk en toch best wel vervuild, dus ik ben blij dat ik in de weekenden lekker de hort op kan naar wat kleinere plaatsjes hier in de buurt... naja, dat is toch al snel weer een rit van 8 uur in de bus...

De foto’s die bij deze blog horen staan op de volgende website... enjoy!

http://www.flickr.com/photos/42734097@N04/sets/