Vanaf nu kun je al mijn foto’s bekijken op mijn Flickr pagina.
http://www.flickr.com/photos/42734097@N04/sets/
Enjoy!
dinsdag 22 september 2009
woensdag 16 september 2009
Tweede dag in Bangalore en Introductieweek Usha Kerana
Mijn tweede dag in Bangalore begon met een heerlijk ontbijtje in het hotel. Daarna zouden we om 9 uur kennis maken met Sai Prakash, de man die onze introductieweek van HsZuyd verzorgt en tevens mijn stagebegeleider, maar Indiërs nemen het niet zo nauw met de tijd. Om 9.35 kwam hij ons ophalen. Het is een klein Indisch mannetje dat echt ontzettend veel weet. Tijdens onze rit naar de kerk waar we een mis zouden bijwonen werd ons dat al snel duidelijk. We zijn alle drie niet gelovig, maar om nou op de kennismakingsdag al meteen iets te weigeren, dat is niet echt beleefd. Er was een groot verschil tussen die kerkdienst hier in Bangalore en een kerkdienst in Nederland; de kerk zat vol! De mis begon om 9.45, maar een kwartier later kwamen er nog altijd mensen de kerk binnengelopen, terwijl je er in Nederland echt niet meer inkomt als je te laat bent want dan zijn de deuren dicht. De mis zelf was niet echt speciaal, maar het was wel mooi om te zien dat er, ook al zit je aan de andere kant van de wereld, er toch veel hetzelfde is in zo’n kerk.
Na de mis zijn we naar een protestantse kerk gegaan samen met drie studenten die die nacht waren aangekomen. Daar hadden we een ontmoeting met Rev. Father Thomas Ninan (kleine oude man met een witte baard en een prachtige uitstraling). Deze man heeft ons een aantal dingen uitgelegd die te maken hadden met familiebanden en waarom je die in stand moet houden. Het was een heel boeiend gesprek en het was ook echt een goede spreker. Na deze ontmoeting zijn we met de hele groep, inclusief de priester, gaan lunchen in een restaurant. Het eten was echt superlekker en voor sommige van ons misschien nog iets te scherp. We hebben tijdens het eten ook nog met de pastoor zitten kletsen en hij heeft ons nog van alles vertelt over het eten zelf, hoe je het noemt enz. Het mooiste om te horen was nog dat wat we die middag hadden gegeten (rijst, hele lekkere gefrituurde bloemkool, chappati’s, kommetjes dahl, en yoghurt om het wat milder te maken) nog heel weinig was in vergelijking met wat een Indiër normaalgesproken eet. Daar viel mijn mond toch wel van open zeg, die mensen eten echt veel en dan ook nog eens drie keer per dag!
Die middag heb ik mijn eerste ritje in een riksja gehad samen met Ellen en Marcel. Wat hebben we gelachen tijdens die rit zeg. Die chauffeurs scheuren overal maar langs en dat ze me toch een flink potje aan het toeteren zijn zeg, heerlijk! We hebben die middag de Bull Temple bezocht. Je moet er bij de ingang je schoenen uitdoen en dan loop je een tempeltje in met een beeld van een enorme stier in het midden, die uit een stuk steen is gehakt, versierd met allemaal bloemenkransen. Je moet er een rondje omheen lopen en als je weer naar buiten loopt krijg je een bindi tussen je ogen. Wat is dat nou precies, zo’n stip? Eigenlijk is het voor vrouwen zo dat mannen dan niet meteen naar je gezicht kijken, maar naar die stip en zo je innerlijke schoonheid eerst zien. Nadat we deze tempel hadden bezocht zijn we nog naar een of andere plek geweest waar Indiërs zaten te bidden. Je kon er ook een heleboel boekjes kopen over het Hindoeïsme, spiritualiteit en over alle verschillende goden die er in India zijn. Er werd ons daar in het kort uitgelegd waar “Aum” voor staat, jeweetwel, dat woordje wat je heel erg langzaam en lang uitspreekt terwijl je aan het mediteren bent. De A staat voor pijn die je voelt en komt vanuit je buik (auw), de U komt vanuit je borst en staat voor verbazing (oehhh) en de M staat voor iets dat je lekker vindt en komt vanuit je keel (hmmm).
Hierna gingen we weer terug naar het centrum van Bangalore waar we nog even konden winkelen omdat sommige van ons nieuwe kleren nodig hadden. Ik reed samen met een paar anderen met Sai mee en we kwamen echt middenin een file terecht. Overal om je heen auto’s en vooral heel erg veel riksja’s. Het duurde best lang voordat we er waren maar ach ja, geduld hebben, dat is iets wat je hier wel leert hoor in India.
Na het winkelen zijn we terug naar onze hotelkamer gegaan en hebben we niet eens echt gegeten ‘s avonds omdat we nog zo vol zaten van de lunch. De volgende dag zou pas de introductieweek van start gaan maar ik had toch al het gevoel dat ik me op mijn gemak voelde daar in Bangalore.
De volgende ochtend werden we gebeld op onze kamer door bram die ons vertelde dat het busje dat ons naar het resort zou brengen, er al over een kwartier zou zijn. Judith en ik ons vet haasten omdat we ons hele koffer weer in moesten pakken. Bleek dat, je raadt het al, de bus pas om half 9 aan kwam kakken. Weer een typisch voorbeeld van het Indiase tijdsbesef. De busrit was echt hilarisch. Het begon al met het opbinden van onze koffers, die loodzware krengen moesten helemaal het dak op! Het was echt supergezellig in de bus. Onderweg hebben we nog een Indiase sim-kaart gekocht voor onze mobiele telefoon en aangezien mijn telefoon toch sim-lock bleek te hebben, moest ik ook nog ff een habibabi telefoon kopen (best grappig, boven de nummers op de toetsen staan allemaal krabbeltjes die ik niet kan lezen ;)). Je kon echt merken dat we langzaam de stad verlieten en richting het platteland reden want je kon steeds meer natuur zien. Op een gegeven moment moest de chauffeur even bellen omdat hij zelf de weg niet meer wist. Uiteindelijk reden we echt over de slechtste weg waar ik ooit overheen ben gereden (Ja, zelfs erger dan dat ene weggetje in Medan, Indonesië toen we naar de oerang oetangs gingen in de jungle). Dat was me toch een flinke hobbelpartij zeg. We hebben ons echt kapot gelachen onderweg en waren echt verrast dat onze koffers er nog op zaten toen we bij het resort aankwamen. Het ligt echt in de middle of nowhere en het is hier gewoon zo ontzettend mooi. Het dichtstbijzijnde dorp ligt op vijf kilometer afstand.
We werden welkom geheten door Sai en een aantal mensen die in het resort werkzaam zijn. De rest van de dag hebben we een heleboel lezingen gehad van verschillende mensen over van alles en nog wat. Nou kan je denken, hoe vaag kun je de rest van de dag omschrijven, het was echt zo. De eerste lezing was van een Guru die hier echt ontzettend bekend is. Hij heeft ons een heleboel verteld over spiritualiteit en we hebben zelfs gemediteerd. Ik dacht dat ik daar ongeveer vijf minuten met mijn ogen dicht had gezeten en geluisterd had naar wat die man te zeggen had. Dit bleken twintig minuten te zijn. Het tijdsbesef was helemaal weg en toen ik mijn ogen opendeed voelde ik dat ik er weer ff tegenaan kon. Na deze lezing volgde een ontzettend vage presentatie van een bekende bankier. Hij had het over, naja, ik weet het echt niet meer. Indiërs hebben namelijk de neiging om overal omheen te draaien en zijn niet echt duidelijk. Het is dus heel erg moeilijk om naar zo iemand te luisteren omdat je echt geen idee hebt waar hij het over heeft. Later bleek dat ik niet de enige was die het niet begreep. We hebben toen een heerlijke lunch gehad en gelijk daarna nog een lezing over de rol van Indiase vrouwen in de maatschappij, gegeven door een Indiase vrouw, waarna ik er echt genoeg van had en kon er echt niks meer bij qua informatie in mijn hoofd.
We kregen een uurtje tijd om even wat te rusten en even van de omgeving te genieten. En wat we daarna hebben gedaan, ik weet het niet echt meer precies. We hebben die dag zo ontzettend veel nieuwe ervaringen opgedaan dat ik echt heel veel moeite heb gehad om al deze ervaringen ook op te kunnen slaan in mijn hoofd. Het was gewoon een ontzettende drukke dag. Die avond kregen we nog een lezing van Rev. Father Thomas en een lezing over bijgeloof in India van een leraar van een of andere universiteit. Allemaal leuk en aardig maar ik was helemaal kapot aan het eind van de dag.
Na een goede nachtrust hebben we echt heerlijk Indiaas ontbeten. Mita Tuinman (een Indiase vrouw die getrouwd is met een Nederlander) heeft ons toen het een en ander verteld over de Indiase cultuur en wat nou precies de verschillen zijn met de Nederlandse cultuur. Het was echt een hele interessante lezing waar ik echt veel aan heb gehad. Ze gaf ons tips over wat je wel en niet moet doen in India, heel erg handig. De rest van de dag mochten we, na enig aandringen, doen wat we zelf wilden aangezien we behoorlijk gesloopt waren die dag ervoor. We zijn naar dat dichtstbijzijnde stadje gereden door Paul, de chef van het resort. Het was echt hilarisch! We zaten daar met acht man in die jeep en het leek wel alsof de gaten in de weg nog groter waren dan de dag ervoor. We werden echt helemaal door elkaar geschud en lagen helemaal krom om het feit dat we door dat schudden van de auto er eigenlijk allemaal uitzagen als een Indiër die die typische wiebelende beweging met zijn hoofd maakt. Ik zal het wel proberen voor te doen als ik weer in NL ben.
Na een internetsessie in een telefoonwinkeltje hebben we nog wat boodschappen gedaan en daarna zijn we weer terug gereden naar het resort. Marcel heeft op de terugweg zelfs nog gereden en de chauffeur vond het allemaal prachtig. Weer hebben we ontzettend hard moeten lachen en zelfs de chauffeur lag helemaal dubbel! “Jeep safari with Marcel and Paul” Yeehaa!
De rest van de middag hebben verschillende dingen gedaan. Eerst hebben we aan het zwembad gelegen en lekker liggen kletsen. Daarna hebben we een potje volleybal gespeeld op een veld aarde waar de vrouwen zelf de lijnen van het volleybalveld in de grond hebben lopen maken met zo’n typische schep. Ik heb ook nog een nieuw spel geleerd. Het heet als ik me niet vergis canonbowl en het is echt superleuk! Het is een combinatie van poolen en sjoelen. Beetje jammer dat het bord een meter bij een meter is en daarom niet in mijn koffer past, anders had ik het zeker meegenomen. Na het eten kwamen Sai, Bonnie en Bram terug van hun dag in Bangalore. Ze hadden nog iemand meegenomen, een zakenman die de baas was van een vijfsterrenhotel. Het was die avond zo gezellig dat we én Sai, én die zakenman de kabouter Plop dans hebben geleerd en ze vonden het nog leuk ook. We hebben echt een heerlijke dag gehad en die avond hebben we nog een aantal liedjes op de gitaar gespeeld en erbij gezongen. Ik die dag goed uit kunnen rusten en heb echt genoten van de dag!
Sai had de volgende dag wel doorgekregen dat we het wat rustiger aan wilden doen. Na een ochtendwandeling samen met Sai door de prachtige omgeving hier zijn we, alle dames, met de vrouwen van het resort samen gaan koken. Het keukentje was best donker maar toch kon je nog genoeg zien. Ze hebben ons uitgelegd hoe je chappati moet maken. Dit is een soort van pannenkoek achtig ding waarmee je rijst en andere dingen op je bord mee oppakt. We mochten zelf meehelpen met het maken van de lunch en ik moet zeggen dat dat heel erg leuk was om te doen. De vrouwtjes waren heel gezellig en wilden ook vanalles van ons weten. Bijvoorbeeld wat voor werk je ouders doen, of je broers of zussen hebt, enz. Het leuke was dus dat ik ze toen uit moest leggen dat mijn moeder in een slagerij werkt. Ik heb ze maar niet verteld dat daar ook koeienvlees verkocht wordt, vinden ze niet zo leuk om te horen, dus heb ik er maar een “kippenslagerij” van gemaakt. Ook hebben we verse melk gedronken. Hier lopen een aantal koeien rond en die melken ze ’s morgens en ’s avonds. Ze hebben ons beloofd dat we het ook een keertje mogen doen, lijkt me hartstikke leuk! Na het koken zijn we met een van de vrouwtjes mee naar het dorp gelopen, dat op ong. 10 minuten lopen van het resort ligt. Daar zijn we bij een klein schooltje gaan kijken. Zodra de kinderen ons zagen, kwamen ze gelijk op ons afgerend. Toen we onze camera’s te voorschijn toverden was het helemaal feest. Wij ze op de foto zetten en dan wilden ze gelijk kijken hoe het eruit zag. Bij de hogere klassen zijn we binnen in het lokaal met de leraar en de kinderen gaan praten. Toen de leraar ons vroeg om een liedje te zingen hebben we “in de maneschijn” voor ze gezongen. Zij hebben op hun beurt ook een liedje voor ons gezongen in het Engels. Na het bezoek aan de school zijn we bij het vrouwtje thuis geweest. De woonkamer is helemaal leeg op een tv-kast na. De tv die erin staat hebben ze van Sai gekregen, iets waar ze heel trots op waren. Er werden matjes op de vloer uitgerold en daar konden we op gaan zitten. Je voelt je dan best ongemakkelijk omdat je eigenlijk alleen lief naar elkaar kunt lachen en verder niet met elkaar kunt praten. Haar moeder en oma kwamen ook nog naar binnen en zo hebben we daar ongeveer 10 minuutjes gezeten. Toch is het best interessant om te zien hoe die mensen met de hele familie in een klein huisje wonen. Ze hebben bijna niks maar zijn er toch dik tevreden mee.
Die avond hebben we met z’n allen nog rond het kampvuur gezeten. Dit keer bleef het toch wel iets langer aan dan de vorige keer. Toen stopte de kerel die het vuur zou maken er alleen maar palmboombladeren in en goot er toen benzine overheen. Dat was dus een megagroot kampvuur voor één minuut. Dit keer had ie het wat slimmer aangepakt en takken enzo gebruikt. We hadden die avond ook weer een aantal powercuts. Eentje daarvan was wel heel erg grappig. Ik moest naar de wc en net toen ik boven die wc-pot (zo’n Franse) hing en dacht dat het wel zou lukken, ging het licht uit! Plassen op goed geluk heet het dan haha... ik voelde het niet nat worden bij mijn voeten dus ik denk dat ik er geen knoeiboel van heb gemaakt.
De donderdag zijn we met een busje richting Mysore gereden. Die nacht zouden we niet in die stad slapen maar in een hotel van een neef van Sai, ergens in een kleiner stadje voor Mysore, Srirangapatna. De rit duurde iets van 4 à 5 uur, dus we moesten vroeg opstaan. In Srirangapatna zijn we naar het zomerpaleis van Sultan Tipu geweest. Als daar toch ooit brand uitbreekt, dan hou ik mijn hart vast haha, dat paleis willen ze gaan blussen met 3 emmertjes water! Die hangen daar al in een rijtje gevuld met water en al! Binnen hadden we nog sjans van een aantal jonge Indiërs, die toen we eenmaal buiten waren ook graag met ons op de foto wilden. Het waren echt van die Bollywood gastjes!
’s Middags zijn we naar het hotel in Srirangapatna gereden. Het was best een smerig hotel. De kamers zelf waren niet echt schoon en er lag vloerbedekking, dus erg goed voor m’n gezondheid was het niet. Ook kreeg je het kleine raampje boven de deur niet goed dicht, dus zaten we de volgende morgen onder de muggenbulten. Later die middag zijn we nog naar een vogelreservaat geweest. Veel vogels zagen we niet totdat we een roeibootje huurden. Vanaf het water hebben we veel verschillende soorten vogels gezien en zelfs slapende vleermuizen in bomen en een hoop krokodillen. Je mocht van de man die de roeiboot bestuurde dan ook niet je hand in het water steken, maar ja, dat lijkt me logisch. ’s Avonds zijn we nog naar een plek geweest waar ze een tuin hadden aangelegd met ontzettend veel fonteinen erin. Het was voor Indische begrippen echt een toeristische trekpleister. Toen het donker begon te worden gingen er onder iedere fontein gekleurde lichtjes branden wat er heel speciaal uitzag. Toen zijn nog naar een waterorgel gaan kijken, net zoiets als ze in de Efteling hebben. Voor ons niks speciaals, maar die Indiers, die gingen me toch een potje uit hun dak! En dan ook nog eens met muziek van de Vengaboys erbij! Toen brak me toch echt de klomp. Bij iedere waterstraal die uit die fontein schoot begonnen ze me toch te juichen, niet normaal. Er hing daar zo’n positieve sfeer he, heerlijk gewoon. Op de terugweg heeft de chauffeur kneiterhard van die Indische Bollywood muziek opgezet. We hebben zitten dansen en zingen en zelfs de Kalemany, onze begeleider vanuit Usha Kirana, was mee aan het doen en je kon gewoon aan zijn gezicht zien dat hij de dag van zijn leven had gehad. Prachtig!
De volgende dag werd ik wakker met knallende koppijn, kan je nagaan... ik heb hier nog geen druppel alcohol gehad. Die kamer had me dus echt geen goed gedaan. Ik heb de hele dag lopen hoesten, niezen en ga zo maar door. (Nu lijkt het net of ik de Mexicaanse griep heb gehad en weetje... Ik heb geen idee of het daadwerkelijk zo was) We zijn naar Mysore gereden en hebben daar het Mysore Palace bezocht, echt een prachtig paleis wat ook nog eens ontzettend groot is. Vanbinnen was het zelfs nog mooier, misschien een beetje over the top, maar alles was zo gedetailleerd. Overal op de muren waren prachtige schilderijen aangebracht, het leek net alsof alles wat ze hadden geschilderd zo uit de muur kon springen, zo echt was het.
We zijn die middag nog gaan shoppen in Mysore, maar ik voelde me zo beroerd dat ik op de achterbank van de bus ben gaan slapen. Ze hebben me toen wakker gemaakt om te lunchen. Dat kleine kommetje tomatensoep wat ik toen kreeg he, was zo ontzettend pittig, dat ik de bacillen in mijn keel voelde weg schroeien. Ik moest daar zo om lachen. Tijdens de rit terug naar Usha Kerana voelde ik me steeds minder goed. Toen we daar aankwamen ik de thermometer in mijn mond duwde zag ik dat ik 39,4 graden koorts had... Bonnie (onze begeleidster vanuit YPO) heeft me die avond natte handdoeken op mijn hoofd en buik gelegd en binnen een uur was de koorts al gedaald. Bleek later dat Sai al bijna een ambulance had laten komen om me naar het ziekenhuis te brengen. Als die hier toch was aangekomen, dan was ik opgestaan om hem weg te sturen.... Ik ga toch niet midden in de nacht in een ambulance naar het ziekenhuis, eerst maar eens zien of de koorts vanzelf zou dalen. En dan gebeurde gelukkig ook.
De zaterdag zouden we met z’n allen naar het Bannerghatta National Park gaan, alleen konden Marcel en ik niet mee omdat we allebei ziek op bed lagen. Geen olifantenrit voor mij dus, helaas pindakaas. Anouk vertelde achteraf dat die rit niet echt iets speciaals was omdat ze alleen maar een klein rondje op die olifant hadden gereden, terwijl ik dacht dat ze er een paar kilometer op hadden mogen zitten. Naja, het enige wat ik deze dag dus heb gedaan is uhhh... hoe kan het ook anders.... geslapen.
Zondagmorgen moesten we vroeg uit de veren, er stond om 6 uur ’s morgens Yogales op het programma. Bleek dat er een hoop kinderen uit het dorp ook waren gekomen en mee zouden doen. Ik heb geprobeerd mee te doen met de les maar merkte toch al vrij snel dat ik nog altijd zo slap als een vaatdoek was en ben dus weer terug in bed gekropen. De rest van de middag hebben we eigenlijk lekker kunnen genieten hier in het resort. Het was lekker weer dus we zijn ook nog een beetje bruiner geworden.
Ja wat kan ik nog meer vertellen, het is hier gewoon prachtig. De mensen zijn ontzettend vriendelijk en helpen je met alles. Ik ben er wel achtergekomen dat je je gelijk moet aanpassen aan deze cultuur en al je planningen en schema’s onderhand weg kunt gooien, want ze veranderen toch om de haverklap. Als je een afspraak hebt met iemand kan je erop rekenen dat die persoon zeker een half uur te laat komt, maar van jou wordt verwacht dat je wel op tijd bent. Het leukste hier vind ik nog dat ik lekker met mijn handen mag eten, naja, alleen de rechterhand dan he, dus bijvoorbeeld met brood scheuren en dat soort dingen moest ik in het begin wel ff klungelen om een fatsoenlijk stukje af te scheuren. De powercuts die we hier in het resort hebben gehad heb ik niet eens geteld, het zijn er zeker een paar per dag. ’s Avonds wordt het er eigenlijk alleen maar gezelliger op door allemaal kaarsjes aan te steken op de slaapkamer.
De introductieweek is echt voorbijgevlogen en ik heb ontzettend veel geleerd van alles en iedereen om me heen. Ik ben ook zeker van plan om de andere studenten te gaan bezoeken op hun stageadres, aangezien we niet allemaal in Bangalore geplaatst zijn. Sommigen moeten zelfs een busreis van 10 uur maken om op hun adres aan te komen, maar aangezien ik ook wat van het land wil zien heb ik dit er best voor over om bij ze langs te komen.
Over een paar dagen trek ik in mijn appartementje in, dan zal ik weer een nieuwe blog schrijven. Geen idee of die net zo lang wordt als deze, maarja, een week zonder internet.... dan heb je een hoop te vertellen in één keer.
Hoe is het verder bij jullie in het koude kikkerlandje? Is het daar nog net zo’n mooi weer als hier? Zijn er nog spannende dingen gebeurd die ik zou moeten weten?
Groetjes vanuit het prachtige India
Sponsors: www.europagaai.nl - www.kajak.nl
Na de mis zijn we naar een protestantse kerk gegaan samen met drie studenten die die nacht waren aangekomen. Daar hadden we een ontmoeting met Rev. Father Thomas Ninan (kleine oude man met een witte baard en een prachtige uitstraling). Deze man heeft ons een aantal dingen uitgelegd die te maken hadden met familiebanden en waarom je die in stand moet houden. Het was een heel boeiend gesprek en het was ook echt een goede spreker. Na deze ontmoeting zijn we met de hele groep, inclusief de priester, gaan lunchen in een restaurant. Het eten was echt superlekker en voor sommige van ons misschien nog iets te scherp. We hebben tijdens het eten ook nog met de pastoor zitten kletsen en hij heeft ons nog van alles vertelt over het eten zelf, hoe je het noemt enz. Het mooiste om te horen was nog dat wat we die middag hadden gegeten (rijst, hele lekkere gefrituurde bloemkool, chappati’s, kommetjes dahl, en yoghurt om het wat milder te maken) nog heel weinig was in vergelijking met wat een Indiër normaalgesproken eet. Daar viel mijn mond toch wel van open zeg, die mensen eten echt veel en dan ook nog eens drie keer per dag!
Die middag heb ik mijn eerste ritje in een riksja gehad samen met Ellen en Marcel. Wat hebben we gelachen tijdens die rit zeg. Die chauffeurs scheuren overal maar langs en dat ze me toch een flink potje aan het toeteren zijn zeg, heerlijk! We hebben die middag de Bull Temple bezocht. Je moet er bij de ingang je schoenen uitdoen en dan loop je een tempeltje in met een beeld van een enorme stier in het midden, die uit een stuk steen is gehakt, versierd met allemaal bloemenkransen. Je moet er een rondje omheen lopen en als je weer naar buiten loopt krijg je een bindi tussen je ogen. Wat is dat nou precies, zo’n stip? Eigenlijk is het voor vrouwen zo dat mannen dan niet meteen naar je gezicht kijken, maar naar die stip en zo je innerlijke schoonheid eerst zien. Nadat we deze tempel hadden bezocht zijn we nog naar een of andere plek geweest waar Indiërs zaten te bidden. Je kon er ook een heleboel boekjes kopen over het Hindoeïsme, spiritualiteit en over alle verschillende goden die er in India zijn. Er werd ons daar in het kort uitgelegd waar “Aum” voor staat, jeweetwel, dat woordje wat je heel erg langzaam en lang uitspreekt terwijl je aan het mediteren bent. De A staat voor pijn die je voelt en komt vanuit je buik (auw), de U komt vanuit je borst en staat voor verbazing (oehhh) en de M staat voor iets dat je lekker vindt en komt vanuit je keel (hmmm).
Hierna gingen we weer terug naar het centrum van Bangalore waar we nog even konden winkelen omdat sommige van ons nieuwe kleren nodig hadden. Ik reed samen met een paar anderen met Sai mee en we kwamen echt middenin een file terecht. Overal om je heen auto’s en vooral heel erg veel riksja’s. Het duurde best lang voordat we er waren maar ach ja, geduld hebben, dat is iets wat je hier wel leert hoor in India.
Na het winkelen zijn we terug naar onze hotelkamer gegaan en hebben we niet eens echt gegeten ‘s avonds omdat we nog zo vol zaten van de lunch. De volgende dag zou pas de introductieweek van start gaan maar ik had toch al het gevoel dat ik me op mijn gemak voelde daar in Bangalore.
De volgende ochtend werden we gebeld op onze kamer door bram die ons vertelde dat het busje dat ons naar het resort zou brengen, er al over een kwartier zou zijn. Judith en ik ons vet haasten omdat we ons hele koffer weer in moesten pakken. Bleek dat, je raadt het al, de bus pas om half 9 aan kwam kakken. Weer een typisch voorbeeld van het Indiase tijdsbesef. De busrit was echt hilarisch. Het begon al met het opbinden van onze koffers, die loodzware krengen moesten helemaal het dak op! Het was echt supergezellig in de bus. Onderweg hebben we nog een Indiase sim-kaart gekocht voor onze mobiele telefoon en aangezien mijn telefoon toch sim-lock bleek te hebben, moest ik ook nog ff een habibabi telefoon kopen (best grappig, boven de nummers op de toetsen staan allemaal krabbeltjes die ik niet kan lezen ;)). Je kon echt merken dat we langzaam de stad verlieten en richting het platteland reden want je kon steeds meer natuur zien. Op een gegeven moment moest de chauffeur even bellen omdat hij zelf de weg niet meer wist. Uiteindelijk reden we echt over de slechtste weg waar ik ooit overheen ben gereden (Ja, zelfs erger dan dat ene weggetje in Medan, Indonesië toen we naar de oerang oetangs gingen in de jungle). Dat was me toch een flinke hobbelpartij zeg. We hebben ons echt kapot gelachen onderweg en waren echt verrast dat onze koffers er nog op zaten toen we bij het resort aankwamen. Het ligt echt in de middle of nowhere en het is hier gewoon zo ontzettend mooi. Het dichtstbijzijnde dorp ligt op vijf kilometer afstand.
We werden welkom geheten door Sai en een aantal mensen die in het resort werkzaam zijn. De rest van de dag hebben we een heleboel lezingen gehad van verschillende mensen over van alles en nog wat. Nou kan je denken, hoe vaag kun je de rest van de dag omschrijven, het was echt zo. De eerste lezing was van een Guru die hier echt ontzettend bekend is. Hij heeft ons een heleboel verteld over spiritualiteit en we hebben zelfs gemediteerd. Ik dacht dat ik daar ongeveer vijf minuten met mijn ogen dicht had gezeten en geluisterd had naar wat die man te zeggen had. Dit bleken twintig minuten te zijn. Het tijdsbesef was helemaal weg en toen ik mijn ogen opendeed voelde ik dat ik er weer ff tegenaan kon. Na deze lezing volgde een ontzettend vage presentatie van een bekende bankier. Hij had het over, naja, ik weet het echt niet meer. Indiërs hebben namelijk de neiging om overal omheen te draaien en zijn niet echt duidelijk. Het is dus heel erg moeilijk om naar zo iemand te luisteren omdat je echt geen idee hebt waar hij het over heeft. Later bleek dat ik niet de enige was die het niet begreep. We hebben toen een heerlijke lunch gehad en gelijk daarna nog een lezing over de rol van Indiase vrouwen in de maatschappij, gegeven door een Indiase vrouw, waarna ik er echt genoeg van had en kon er echt niks meer bij qua informatie in mijn hoofd.
We kregen een uurtje tijd om even wat te rusten en even van de omgeving te genieten. En wat we daarna hebben gedaan, ik weet het niet echt meer precies. We hebben die dag zo ontzettend veel nieuwe ervaringen opgedaan dat ik echt heel veel moeite heb gehad om al deze ervaringen ook op te kunnen slaan in mijn hoofd. Het was gewoon een ontzettende drukke dag. Die avond kregen we nog een lezing van Rev. Father Thomas en een lezing over bijgeloof in India van een leraar van een of andere universiteit. Allemaal leuk en aardig maar ik was helemaal kapot aan het eind van de dag.
Na een goede nachtrust hebben we echt heerlijk Indiaas ontbeten. Mita Tuinman (een Indiase vrouw die getrouwd is met een Nederlander) heeft ons toen het een en ander verteld over de Indiase cultuur en wat nou precies de verschillen zijn met de Nederlandse cultuur. Het was echt een hele interessante lezing waar ik echt veel aan heb gehad. Ze gaf ons tips over wat je wel en niet moet doen in India, heel erg handig. De rest van de dag mochten we, na enig aandringen, doen wat we zelf wilden aangezien we behoorlijk gesloopt waren die dag ervoor. We zijn naar dat dichtstbijzijnde stadje gereden door Paul, de chef van het resort. Het was echt hilarisch! We zaten daar met acht man in die jeep en het leek wel alsof de gaten in de weg nog groter waren dan de dag ervoor. We werden echt helemaal door elkaar geschud en lagen helemaal krom om het feit dat we door dat schudden van de auto er eigenlijk allemaal uitzagen als een Indiër die die typische wiebelende beweging met zijn hoofd maakt. Ik zal het wel proberen voor te doen als ik weer in NL ben.
Na een internetsessie in een telefoonwinkeltje hebben we nog wat boodschappen gedaan en daarna zijn we weer terug gereden naar het resort. Marcel heeft op de terugweg zelfs nog gereden en de chauffeur vond het allemaal prachtig. Weer hebben we ontzettend hard moeten lachen en zelfs de chauffeur lag helemaal dubbel! “Jeep safari with Marcel and Paul” Yeehaa!
De rest van de middag hebben verschillende dingen gedaan. Eerst hebben we aan het zwembad gelegen en lekker liggen kletsen. Daarna hebben we een potje volleybal gespeeld op een veld aarde waar de vrouwen zelf de lijnen van het volleybalveld in de grond hebben lopen maken met zo’n typische schep. Ik heb ook nog een nieuw spel geleerd. Het heet als ik me niet vergis canonbowl en het is echt superleuk! Het is een combinatie van poolen en sjoelen. Beetje jammer dat het bord een meter bij een meter is en daarom niet in mijn koffer past, anders had ik het zeker meegenomen. Na het eten kwamen Sai, Bonnie en Bram terug van hun dag in Bangalore. Ze hadden nog iemand meegenomen, een zakenman die de baas was van een vijfsterrenhotel. Het was die avond zo gezellig dat we én Sai, én die zakenman de kabouter Plop dans hebben geleerd en ze vonden het nog leuk ook. We hebben echt een heerlijke dag gehad en die avond hebben we nog een aantal liedjes op de gitaar gespeeld en erbij gezongen. Ik die dag goed uit kunnen rusten en heb echt genoten van de dag!
Sai had de volgende dag wel doorgekregen dat we het wat rustiger aan wilden doen. Na een ochtendwandeling samen met Sai door de prachtige omgeving hier zijn we, alle dames, met de vrouwen van het resort samen gaan koken. Het keukentje was best donker maar toch kon je nog genoeg zien. Ze hebben ons uitgelegd hoe je chappati moet maken. Dit is een soort van pannenkoek achtig ding waarmee je rijst en andere dingen op je bord mee oppakt. We mochten zelf meehelpen met het maken van de lunch en ik moet zeggen dat dat heel erg leuk was om te doen. De vrouwtjes waren heel gezellig en wilden ook vanalles van ons weten. Bijvoorbeeld wat voor werk je ouders doen, of je broers of zussen hebt, enz. Het leuke was dus dat ik ze toen uit moest leggen dat mijn moeder in een slagerij werkt. Ik heb ze maar niet verteld dat daar ook koeienvlees verkocht wordt, vinden ze niet zo leuk om te horen, dus heb ik er maar een “kippenslagerij” van gemaakt. Ook hebben we verse melk gedronken. Hier lopen een aantal koeien rond en die melken ze ’s morgens en ’s avonds. Ze hebben ons beloofd dat we het ook een keertje mogen doen, lijkt me hartstikke leuk! Na het koken zijn we met een van de vrouwtjes mee naar het dorp gelopen, dat op ong. 10 minuten lopen van het resort ligt. Daar zijn we bij een klein schooltje gaan kijken. Zodra de kinderen ons zagen, kwamen ze gelijk op ons afgerend. Toen we onze camera’s te voorschijn toverden was het helemaal feest. Wij ze op de foto zetten en dan wilden ze gelijk kijken hoe het eruit zag. Bij de hogere klassen zijn we binnen in het lokaal met de leraar en de kinderen gaan praten. Toen de leraar ons vroeg om een liedje te zingen hebben we “in de maneschijn” voor ze gezongen. Zij hebben op hun beurt ook een liedje voor ons gezongen in het Engels. Na het bezoek aan de school zijn we bij het vrouwtje thuis geweest. De woonkamer is helemaal leeg op een tv-kast na. De tv die erin staat hebben ze van Sai gekregen, iets waar ze heel trots op waren. Er werden matjes op de vloer uitgerold en daar konden we op gaan zitten. Je voelt je dan best ongemakkelijk omdat je eigenlijk alleen lief naar elkaar kunt lachen en verder niet met elkaar kunt praten. Haar moeder en oma kwamen ook nog naar binnen en zo hebben we daar ongeveer 10 minuutjes gezeten. Toch is het best interessant om te zien hoe die mensen met de hele familie in een klein huisje wonen. Ze hebben bijna niks maar zijn er toch dik tevreden mee.
Die avond hebben we met z’n allen nog rond het kampvuur gezeten. Dit keer bleef het toch wel iets langer aan dan de vorige keer. Toen stopte de kerel die het vuur zou maken er alleen maar palmboombladeren in en goot er toen benzine overheen. Dat was dus een megagroot kampvuur voor één minuut. Dit keer had ie het wat slimmer aangepakt en takken enzo gebruikt. We hadden die avond ook weer een aantal powercuts. Eentje daarvan was wel heel erg grappig. Ik moest naar de wc en net toen ik boven die wc-pot (zo’n Franse) hing en dacht dat het wel zou lukken, ging het licht uit! Plassen op goed geluk heet het dan haha... ik voelde het niet nat worden bij mijn voeten dus ik denk dat ik er geen knoeiboel van heb gemaakt.
De donderdag zijn we met een busje richting Mysore gereden. Die nacht zouden we niet in die stad slapen maar in een hotel van een neef van Sai, ergens in een kleiner stadje voor Mysore, Srirangapatna. De rit duurde iets van 4 à 5 uur, dus we moesten vroeg opstaan. In Srirangapatna zijn we naar het zomerpaleis van Sultan Tipu geweest. Als daar toch ooit brand uitbreekt, dan hou ik mijn hart vast haha, dat paleis willen ze gaan blussen met 3 emmertjes water! Die hangen daar al in een rijtje gevuld met water en al! Binnen hadden we nog sjans van een aantal jonge Indiërs, die toen we eenmaal buiten waren ook graag met ons op de foto wilden. Het waren echt van die Bollywood gastjes!
’s Middags zijn we naar het hotel in Srirangapatna gereden. Het was best een smerig hotel. De kamers zelf waren niet echt schoon en er lag vloerbedekking, dus erg goed voor m’n gezondheid was het niet. Ook kreeg je het kleine raampje boven de deur niet goed dicht, dus zaten we de volgende morgen onder de muggenbulten. Later die middag zijn we nog naar een vogelreservaat geweest. Veel vogels zagen we niet totdat we een roeibootje huurden. Vanaf het water hebben we veel verschillende soorten vogels gezien en zelfs slapende vleermuizen in bomen en een hoop krokodillen. Je mocht van de man die de roeiboot bestuurde dan ook niet je hand in het water steken, maar ja, dat lijkt me logisch. ’s Avonds zijn we nog naar een plek geweest waar ze een tuin hadden aangelegd met ontzettend veel fonteinen erin. Het was voor Indische begrippen echt een toeristische trekpleister. Toen het donker begon te worden gingen er onder iedere fontein gekleurde lichtjes branden wat er heel speciaal uitzag. Toen zijn nog naar een waterorgel gaan kijken, net zoiets als ze in de Efteling hebben. Voor ons niks speciaals, maar die Indiers, die gingen me toch een potje uit hun dak! En dan ook nog eens met muziek van de Vengaboys erbij! Toen brak me toch echt de klomp. Bij iedere waterstraal die uit die fontein schoot begonnen ze me toch te juichen, niet normaal. Er hing daar zo’n positieve sfeer he, heerlijk gewoon. Op de terugweg heeft de chauffeur kneiterhard van die Indische Bollywood muziek opgezet. We hebben zitten dansen en zingen en zelfs de Kalemany, onze begeleider vanuit Usha Kirana, was mee aan het doen en je kon gewoon aan zijn gezicht zien dat hij de dag van zijn leven had gehad. Prachtig!
De volgende dag werd ik wakker met knallende koppijn, kan je nagaan... ik heb hier nog geen druppel alcohol gehad. Die kamer had me dus echt geen goed gedaan. Ik heb de hele dag lopen hoesten, niezen en ga zo maar door. (Nu lijkt het net of ik de Mexicaanse griep heb gehad en weetje... Ik heb geen idee of het daadwerkelijk zo was) We zijn naar Mysore gereden en hebben daar het Mysore Palace bezocht, echt een prachtig paleis wat ook nog eens ontzettend groot is. Vanbinnen was het zelfs nog mooier, misschien een beetje over the top, maar alles was zo gedetailleerd. Overal op de muren waren prachtige schilderijen aangebracht, het leek net alsof alles wat ze hadden geschilderd zo uit de muur kon springen, zo echt was het.
We zijn die middag nog gaan shoppen in Mysore, maar ik voelde me zo beroerd dat ik op de achterbank van de bus ben gaan slapen. Ze hebben me toen wakker gemaakt om te lunchen. Dat kleine kommetje tomatensoep wat ik toen kreeg he, was zo ontzettend pittig, dat ik de bacillen in mijn keel voelde weg schroeien. Ik moest daar zo om lachen. Tijdens de rit terug naar Usha Kerana voelde ik me steeds minder goed. Toen we daar aankwamen ik de thermometer in mijn mond duwde zag ik dat ik 39,4 graden koorts had... Bonnie (onze begeleidster vanuit YPO) heeft me die avond natte handdoeken op mijn hoofd en buik gelegd en binnen een uur was de koorts al gedaald. Bleek later dat Sai al bijna een ambulance had laten komen om me naar het ziekenhuis te brengen. Als die hier toch was aangekomen, dan was ik opgestaan om hem weg te sturen.... Ik ga toch niet midden in de nacht in een ambulance naar het ziekenhuis, eerst maar eens zien of de koorts vanzelf zou dalen. En dan gebeurde gelukkig ook.
De zaterdag zouden we met z’n allen naar het Bannerghatta National Park gaan, alleen konden Marcel en ik niet mee omdat we allebei ziek op bed lagen. Geen olifantenrit voor mij dus, helaas pindakaas. Anouk vertelde achteraf dat die rit niet echt iets speciaals was omdat ze alleen maar een klein rondje op die olifant hadden gereden, terwijl ik dacht dat ze er een paar kilometer op hadden mogen zitten. Naja, het enige wat ik deze dag dus heb gedaan is uhhh... hoe kan het ook anders.... geslapen.
Zondagmorgen moesten we vroeg uit de veren, er stond om 6 uur ’s morgens Yogales op het programma. Bleek dat er een hoop kinderen uit het dorp ook waren gekomen en mee zouden doen. Ik heb geprobeerd mee te doen met de les maar merkte toch al vrij snel dat ik nog altijd zo slap als een vaatdoek was en ben dus weer terug in bed gekropen. De rest van de middag hebben we eigenlijk lekker kunnen genieten hier in het resort. Het was lekker weer dus we zijn ook nog een beetje bruiner geworden.
Ja wat kan ik nog meer vertellen, het is hier gewoon prachtig. De mensen zijn ontzettend vriendelijk en helpen je met alles. Ik ben er wel achtergekomen dat je je gelijk moet aanpassen aan deze cultuur en al je planningen en schema’s onderhand weg kunt gooien, want ze veranderen toch om de haverklap. Als je een afspraak hebt met iemand kan je erop rekenen dat die persoon zeker een half uur te laat komt, maar van jou wordt verwacht dat je wel op tijd bent. Het leukste hier vind ik nog dat ik lekker met mijn handen mag eten, naja, alleen de rechterhand dan he, dus bijvoorbeeld met brood scheuren en dat soort dingen moest ik in het begin wel ff klungelen om een fatsoenlijk stukje af te scheuren. De powercuts die we hier in het resort hebben gehad heb ik niet eens geteld, het zijn er zeker een paar per dag. ’s Avonds wordt het er eigenlijk alleen maar gezelliger op door allemaal kaarsjes aan te steken op de slaapkamer.
De introductieweek is echt voorbijgevlogen en ik heb ontzettend veel geleerd van alles en iedereen om me heen. Ik ben ook zeker van plan om de andere studenten te gaan bezoeken op hun stageadres, aangezien we niet allemaal in Bangalore geplaatst zijn. Sommigen moeten zelfs een busreis van 10 uur maken om op hun adres aan te komen, maar aangezien ik ook wat van het land wil zien heb ik dit er best voor over om bij ze langs te komen.
Over een paar dagen trek ik in mijn appartementje in, dan zal ik weer een nieuwe blog schrijven. Geen idee of die net zo lang wordt als deze, maarja, een week zonder internet.... dan heb je een hoop te vertellen in één keer.
Hoe is het verder bij jullie in het koude kikkerlandje? Is het daar nog net zo’n mooi weer als hier? Zijn er nog spannende dingen gebeurd die ik zou moeten weten?
Groetjes vanuit het prachtige India
Sponsors: www.europagaai.nl - www.kajak.nl
zaterdag 5 september 2009
Eerste dag in Bangalore…
Ik ben heelhuids in Bangalore aangekomen! Op het vliegveld werd iedereen nog ff gecheckt op de Mexicaanse griep. Wat was ik blij dat ik toen niet moest niezen of hoesten. Nog ff een keer m’n paspoort laten zien, douane door, koffer van de bagageband afhalen, geld wisselen en toen een taxi betaald. Het was een prepaid taxi dus ik hoefde achteraf ook niet nog te gaan onderhandelen. Maar goed ook, want de taxichauffeur had eigenlijk geen idee waar mijn hotel lag, terwijl ik hem toch echt een kaartje van Bangalore had laten zien en ‘m had verteld dat het
De volgende ochtend bleek dat die nacht ook de werkstudent van HsZuyd was aangekomen en na het ontbijt zijn we ons in het tuintje voor het hotel gaan zitten om ff lekker te kletsen. We hadden ons voorgenomen om die middag eens M.G. Road te gaan bekijken en zo gezegd, zo gedaan. Je komt echt ogen tekort als je hier over straat loopt. Je moet goed opletten waar je loopt, wat er allemaal te zien is maar vooral ook op het verkeer! De brommers en riksja’s sjeesen echt langs je heen en als je denkt dat je bij een zebrapad voorrang hebt… haha, echt niet… dan rijden ze zo over je heen. Bram zei dat je het zebrapad zelf niet meer zo goed kan zien omdat ze met het wegschrapen van aangereden toeristen ook de verf weggeschrapt hebben ;). We hebben vandaag zelfs het grootste winkelcentrum van Bangalore gevonden, de Garuda Mall. Daar hebben ze echt alles wat ze in het Westen ook hebben, voor een lager prijsje. Ik moet zeggen dat ik de boekwinkel daar toch echt heel erg leuk vond. Ze hebben er heel veel Engelstalige boeken en die kosten echt geen drol, voor een paar euro heb je hier een boek waar je normaal in Nederland zeker 20,- voor betaald. Er wordt hier trouwens veel westerse muziek gedraaid, al werd het me even teveel toen ze in het cafe waar we zaten zelfs de crazy frog tune lieten horen, kom op zeg hehe!
‘s Avonds voor het eten zijn we nog even naar Brigade Road gewandeld. Daar heb je ook echt belachelijk veel winkeltjes liggen. Het is overal echt gezellig druk en als je alleen de foto’s ziet van alles hier in India dan heb je er nog geen compleet beeld van. Je mist echt de geluiden. Echt waar, een Indiër kan niet zonder de claxon van z’n auto. Volgens mij kunnen ze echt niet zonder dat ding in hun auto/riksja/bus of scooter… en toch vind ik het echt heerlijk om hier op straat te lopen. Je merkt gewoon dat er echt geleefd wordt in de stad! Ik moet zeggen dat ik na één dag toch al een hoop dingen weet te vinden in de buurt van het hotel. Morgen komen er een hoop andere studenten van HsZuyd aan en gaan we nog één dag zelf op stap voor de introductieweek echt van start gaat. Ik heb er zin in!
donderdag 3 september 2009
Vlucht naar Bangalore via Dubai
Hier zit ik dan, te wachten op mijn vlucht naar Bangalore. Om 2.45 moet ik boarden en dat betekent dus dat ik hier nog iets minder dan 3 uur heb op de luchthaven van Dubai.
De vlucht vanuit Düsseldorf vertrok met een kleine vertraging en om 15.50 gingen we dan toch echt de lu
Abonneren op:
Posts (Atom)