Een relaxed weekendje Hampi

 

Ik ben afgelopen weekend samen met Anouk naar Hampi geweest.  We hadden dit weekendje al een aantal weken geleden gepland en voor Anouk was het heel lastig om het te verschuiven vanwege de overstromingen hier in Karnataka. Het gebied rondom Hampi en Hospet was namelijk zwaar getroffen door de regenval van een dikke week geleden. Vele dorpjes zijn helemaal weggevaagd en ook mijn stagebegeleider hier, zei dat het niet echt verstandig was om te gaan omdat de weg er naar toe ook ontzettend slecht zou zijn.

De reis naar Hampi zelf was weer spannend hoor haha. Ik zou om 11 uur ’s avonds met de bus vanuit Bangalore Bus Station in een keer naar Hampi rijden. Dus rond 9 uur dacht ik, ik ga eens naar buiten, zoek een riksja die me naar het station kan brengen voor een niet al te achterlijk hoge prijs en dan komt het wel goed.... Maar dit is India, hier gebeurt altijd wel iets onverwachts... Dit keer werd me duidelijk dat ze na 9 uur ’s avonds geen ritjes meer maken naar de stad, want dan is het voor hun onmogelijk om nog mensen mee terug naar Sahakaranagar (de wijk waar ik nu woon) te brengen. Er was wel één riksjadriver zo aardig om me te vertellen waar ik dan de stadsbus moest pakken naar het busstation. Ik daar met wat mensen gepraat en uiteindelijk ben ik in de goede bus gestapt en voor nog geen 15 cent naar het station gereisd, terwijl een riksjaritje normaalgesproken ’s avonds al gauw 2-3 euro kost.

Op het station moest k nog ff wachten op mijn bus... Ook weer een leuk verhaal haha, ik zat daar op zo’n bankje te wachten en een beetje in mijn lonely planet te bladeren. Komt er een man van rond de 50 naar me toe en gaat naast me zitten. Gaat ie me vanalles in gebrekkig Engels aan me vragen en na 5 minuten keek ie me aan en zei: I love you.... Nou toen heb ik toch maar heel snel mijn hoofd omgedraaid en ben heel druk in mijn lonely planet gaan bladeren haha wat een grap!

Toen ik de bus instapte was er een baby enorm hard aan het huilen en dan denk je natuurlijk, pfff daar wil ik niet 8 uur naast zitten, en jawel hoor... Ik zat naast een vrouwtje met een kindje en een baby. Dus we zaten met z’n vieren op twee stoelen. Kindje tegen de raam, vrouwtje in het midden, ik aan de kant van het gangpad en die baby over onze benen heen. Gelukkig hield die baby na een kwartier op met huilen en viel ie in slaap. Het vrouwtje was de hele tijd aan het knikkebollen en viel constant met haar hoofd op mijn schouder. Die busrit heb ik dus weinig geslapen en ik was dus ook blij dat ik ’s morgens om 7 uur aankwam in Hampi.

En dan stap je de bus uit... You want riksja, where do you want to go ma’am, you want guidebook or map?!? Natuurlijk wil je deze mannekes zo veel mogelijk negeren want anders kom je ergens terecht waar je toch helemaal niet wilt zijn. Uiteindelijk ben ik met een man aan de praat geraakt die gewoon normaal een gesprek wou voeren en uiteindelijk ben ik toen bij een heel leuk guesthouse uitgekomen. Gelegen tussen allemaal restaurantjes en leuke winkeltjes dus dat zat helemaal snor!

Anouk die zou pas rond een uur of 10 aankomen. Bleek toen dat je in heel Hampi eigenlijk geen bereik hebt, dus toen ben k maar naar de bushalte gelopen en heb daar op Anouk gewacht terwijl ik een heerlijk kopje Chai heb gedronken. Echt waar, die Indiase thee die ze echt overal verkopen is zo lekker he.. Ik was echt heel erg blij om Anouk weer te zien. We hebben tijdens de introductieweek ook samen op een kamer geslapen en toen bleek al dat we het goed met elkaar konden vinden. We hebben mekaar ff een dikke knuffel gegeven en zijn toen richting het guesthouse gelopen. Voor Anouk was dit weer even heel iets anders. Ze zit echt in een klein dorpje in the middle of nowhere, waar ze aan Indiase vrouwen Engelse les geeft. Ze eet 3x per dag rijst en er zit heel weinig variatie in. Het werd dus echt een wegaanonseenslekkervolvretenweekend. Ze zat helemaal te glunderen toen ze in het restaurant toast met ei kreeg, echt prachtig om te zien!

De rest van de dag hebben we lekker geshopt en vooral veel lekkere dingetjes gegeten tussendoor. We hebben ook een kleermaker in het stadje gevonden en daar heb ik mijn eerste echte Indiase outfit laten aanmeten.

Die avond hebben we echt de meest relaxte plek van heel Hampi gevonden. Als je er naartoe wilt moet je een stukje langs de rivier lopen, dan door een bananenplantage heen lopen en dan kom je bij een restaurantje uit waar een enorme mangoboom staat. Nou, je kon er heerlijk op de grond zitten met een schuine muur achter je rug zodat je lekker achterover hangend naar de rivier kon kijken tijdens de zonsondergang, gewoonweg prachtig!

We hebben daar denk ik vanaf 7 uur tot ongeveer 11 uur gezeten en echt allemaal kleine gerechtjes genomen en lekkere milkshakes en lassi’s erbij, en natuurlijk de nodige bekers chai... We kwamen daar nog een vrouwtje tegen dat al 2,5 jaar aan het reizen was en over 2 weken weer terug naar Canada ging omdat haar visum dan zou verlopen. Ze had 2 jaar les gegeven in Noord-Korea en was nu aan het rondreizen door India.

De volgende dag zijn we tot een uur of 2 met een riksja de omgeving gaan verkennen. De chauffeur wist ons van alles te vertellen over de ruines van Hampi. Echt een prachtig gebied is het, kijk maar even goed naar de foto’s zou ik zeggen.

’s Middags hebben we nog wat gewinkeld en onze outfits opgehaald bij de kleermaker. Ze zien er echt heel mooi uit!

Die avond zijn we met een bus vanuit Hampi naar Hospet gereden en echt waar, die hobbels die waren hoog! Ik denk dat ik bij iedere hobbel wel 10 cm. boven mijn stoel uitkwam haha...

In Hospet moest ik nog zeker drie uur op mijn Sleeper bus wachten. Die heb ik in een restaurantje doorgebracht tot die om 11 uur ’s avonds ook dicht gingen. Nog ff op het station gewacht en toen kwam de bus om kwart over 12 toch eindelijk aanzetten, een half uur te laat maar ja, ik kon eindelijk gaan slapen... en lekker ook nog, want het was een bus met bedden, echt heerlijk.

Rond een uur of half 9 kwam ik vanmorgen aan in Bangalore toen ik een riksja naar mijn appartement wilde pakken. 400 Roepies zei de riksjadriver.... ik heb hem echt heel hard uitgelachen en ben doorgelopen naar de volgende... weer 400 roepies, naja dacht ik... wat is dit nou?!? Bleek dat ze met z’n allen aan het staken waren. De riksja’s hier zijn geel met zwart. Nu wil de overheid ze geel met groen gaan maken en er elektronische tellertjes in gaan zetten (zodat ze toeristen zoals mij niet meer op kunnen lichten). Daar zijn ze het dus duidelijk niet mee eens.... Pfff, ik had wel weer gelijk door dat ik terug was in de grote stad.

Hoe meer tripjes ik maak naar de kleinere dorpjes, hoe minder zin ik er altijd in heb om terug te gaan naar Bangalore... Die kleine dorpjes en stadjes trekken me toch zoveel meer. Ik heb nu ook alweer ontzettend veel zin in volgend weekend. Dan ga ik naar de westkust en misschien zelfs een boottocht maken over de Backwaters van Kerala. Ik heb er zin in!

Meer foto’s zijn de vinden op www.sennaspiertz.waarbenjij.nu

Hoe het me hier afgaat in Bangalore…. Goed!

De foto’s die bij deze blog horen staan op de volgende website... enjoy!

http://www.flickr.com/photos/42734097@N04/sets/

Ik heb ondertussen al weer heel erg veel gedaan, maar ik ga proberen om mijn blog deze keer toch iets korter te houden ;)

Nou, die paar dagen voordat ik mijn appartement ik kon duurden toch iets langer dan verwacht. Ik was ook nog een beetje ziek en Marcel, mijn stagemaatje, ook. Dit kwam Sai wel goed uit, want die zou nog een aantal dingen regelen in het appartement. Marcel en ik zijn dus nog twee dagen langer in het resort gebleven. Die paar dagen heb ik vooral veel geslapen en een beetje in m’n Lonely Planet zitten bladeren. Verder kwam de dochter van de eigenaar van het resort naar me toe en vroeg me of ik haar misschien gitaarles wou geven. Voor mezelf was het al zeker vijf jaar geleden dat ik voor het laatst les had gehad, dus erg veel is er niet meer van over. Ik heb haar met pijn en moeite uitgelegd hoe je een gitaar vast moet pakken, hoe je met je vingers over de snaren gaat en hoe je met je vingers akkoorden pakt. Uiteindelijk heb ik haar vier akkoorden aangeleerd en ze was me toch een potje blij dat het haar al een beetje lukte… Haha, later bleek dat het stiekem toch wel een verwende meid was, aangezien ze de andere meiden die op het resort werken aan het afkafferen was. Verder waren alle medewerkers van het resort heel erg met ons begaan dat we ziek waren. Vooral het vrouwtje dat zeg maar de baas was over alle andere vrouwtjes. Als die me zag zitten, kwam ze naar me toe en aaide ze met haar handen over m’n hoofd en schouders en was ze me van alles aan het prevelen, zo lief hè. Na veel pret met de mensen van Usha Kirana was het toch echt tijd om weer terug naar de grote stad te gaan. We gingen samen met Kalemany en nog twee vrouwtjes van het resort in een minibusje naar de grote stad. Onderweg stopten we nog ergens langs de weg en een van de vrouwtjes heeft toen van die bloemenkransen gekocht voor in ons haar. Na wat geklungel zat die van mij ook goed en weet je wat, ze ruiken echt overheerlijk die bloemenkransen.

Eerst gingen we langs de Erin Foundation en tevens mijn stageplek. Hier hebben we een koelkast opgehaald die zo ontzettend groot is, echt waar, die van ons thuis past er onderhand twee keer in! Anyway, die moest dus ook nog in dat minibusje samen met onze koffers en de rest van de bagage. Er kwam nog een vrouwtje mee in het busje naar ons appartement en daar begon de grote schoonmaak. Het was er namelijk nogal stoffig, aangezien er de afgelopen drie jaar niemand gewoond heeft. Na veel poetswerk zaten we dan eindelijk met z’n tweeën in ons nieuwe appartementje op drie hoog in een buitenwijk van Bangalore. Wel een sjieke buitenwijk hoor. Er staan hier echt prachtige gebouwen. Alleen wordt alles best dicht op elkaar gebouwd waardoor het je soms helemaal niet opvalt hoe mooi een gebouw hier eigenlijk ontworpen is.

Al snel werd duidelijk wie de kamer met het tweepersoonsbed kreeg en ik trok aan het korte eind. Marcel is namelijk bijna twee meter lang en in die kleine eenpersoonsbedjes kan hij zijn benen niet eens strekken. Wat wel jammer is, is dat de kamer met het tweepersoonsbed een balkon heeft. Ik moet dus maar ff wachten tot Marcel na tweeënhalve maand klaar is met zijn stage, want dan is die kamer van mij! Nou moet ik zeggen dat mijn kamer niet verkeerd is hoor. Ik heb twee eenpersoonsbedden en een hele mooie dressoir. Er komt nog een klerenkast enne, één van de twee bedden moet nog even gemaakt worden, aangezien ik er toen ik er op ging zitten al gelijk doorheen zakte.... Bleek (gelukkig) niet aan mij te liggen. Er ontbrak namelijk een best wel grote schroef, die we er daarna maar gauw ingeschroefd hebben.

Laat ik het eens over mijn stage hebben. Ik heb er nu al een aantal dagen gewerkt en ik moet zeggen dat het werk me erg bevalt. Ik ben op dit moment bezig op de website van de Erin Foundation te vertalen. Sommige stukjes zijn best makkelijk, maar op sommige pagina’s staat best wel veel vaag taalgebruik. Een leuke uitdaging dus voor me om hier iets leuks van te maken. Verder help ik Marcel met het nakijken van zijn projectplannen, die hij in het Engels moet schrijven. De mensen met wie we moeten werken zijn ontzettend aardig en behulpzaam. Ik kan zelfs, als ik dat wil, een aantal dagen in de week in het appartement werken. Dit komt me best goed uit want iedere dag een riksja pakken naar het werk is maandelijks gezien toch niet zo heel goedkoop.

Voor de rest begin ik het hier rondom het appartement allemaal een beetje te vinden, supermarkten, banken, restaurantjes enz. Het is ons zelfs gelukt om een supermarkt mét wc-papier te vinden! Dat kwam goed uit, aangezien we aan onze laatste rol waren begonnen...

We zijn het eerste weekend in Bangalore gebleven omdat er nog het een en ander aan het appartement moest gebeuren. We zijn toen naar Wonder La gegaan. Een waterpretpark ongeveer 30 kilometer van Bangalore af. Er waren een hele hoop verschillende glijbanen, een aantal zwembaden en ook nog wat ‘droge attracties’. Één attractie was wel heel erg vet. Het was een discozaal waar het ook nog eens regende, supergaaf gewoon. Het grappigste was nog wel dat er in het midden van de zaal een groot hek stond, dit om de mannen en de vrouwen te scheiden. De mannen gingen trouwens onwijs uit hun dak daar, zo gaaf om te zien allemaal. De mensen gingen in het pretpark trouwens gewoon met kleren aan in het zwembad en van alle waterattracties af. Dat is normaal hier, dus vrouwen gingen gewoon met hun sari en al de waterglijbaan af.

Het weekend erop zijn Marcel en ik naar Mamallapuram afgereisd, een plaatsje aan de oostkust. De heenreis was me toch een potje stress haha, naja, het was allemaal gewoon lekker onduidelijk. Marcel heeft hier al een aantal kennissen zitten en die zouden de buskaartjes voor ons regelen. De dag van vertrek bleek dat alleen voor hem een kaartje was geregeld. Ik moest t dus zelf uitzoeken. Eerst naar de informatielijn van de busorganisatie van de provincie gebeld, maar die verstonden mij niet en ik hen ook niet.... dus na veel zoeken toch maar een kaartje via internet kunnen reserveren. Maar goed ook, want zonder reservering heb je heel weinig kans dat je de bus in komt. Het weekend zelf was ontzettend relaxed. We hebben veel aan zee gezeten en ontzettend veel winkeltjes bezocht en met de lokale mensen gepraat. Ook hoef ik al bijna geen souvenirs meer te kopen want ik heb onderhand het hele dorp leeg gekocht haha. We hebben er ook heerlijk gegeten. Ik heb bijna iedere avond wel iets met garnalen gegeten.. curry, masala, maakte niet uit, als er maar verse garnalen inzaten... heerlijk gewoon!

Op de terugweg naar huis zijn we nog langs een paar goede vrienden van Marcel gegaan in Kanchipuram. Hij kende ze van zijn stage vorig jaar in Trichy en weet je wat nou het grappige was... Die mensen hebben Maria Mosterd begeleid toen ze in India was, zo blijkt maar weer eens hoe klein de wereld is. Ze waren heel erg blij om te horen dat alles goed met haar gaat en dat ze al twee boeken had uitgebracht. Zo raar dat je dan in hetzelfde dorp zit als waar zij haar tijd heeft doorgebracht na haar loverboy periode. Marcel wilde samen met Kumar nog een gouden ketting gaan kopen. Dit deed hij samen met hem omdat je met een Indier erbij toch wel een betere prijs krijgt. Ik ben ook meegegaan naar de juwelier en heb daar nog een ketting omgehad ter waarde van 3.000,-... belachelijk veel geld eigenlijk... Ook hadden ze er een kilo goud liggen...Ik heb ze, toen ze wilden dat ik de ketting ging kopen, toch maar verteld dat ik dan eerst een rijke kerel moet trouwen om dat te kunnen kopen haha...

Ja... Ik heb m’n draai hier wel gevonden. De stad Bangalore zelf is ontzettend druk en toch best wel vervuild, dus ik ben blij dat ik in de weekenden lekker de hort op kan naar wat kleinere plaatsjes hier in de buurt... naja, dat is toch al snel weer een rit van 8 uur in de bus...

De foto’s die bij deze blog horen staan op de volgende website... enjoy!

http://www.flickr.com/photos/42734097@N04/sets/