De foto’s die bij deze blog horen staan op de volgende website... enjoy!
http://www.flickr.com/photos/42734097@N04/sets/
Ik heb ondertussen al weer heel erg veel gedaan, maar ik ga proberen om mijn blog deze keer toch iets korter te houden ;)
Nou, die paar dagen voordat ik mijn appartement ik kon duurden toch iets langer dan verwacht. Ik was ook nog een beetje ziek en Marcel, mijn stagemaatje, ook. Dit kwam Sai wel goed uit, want die zou nog een aantal dingen regelen in het appartement. Marcel en ik zijn dus nog twee dagen langer in het resort gebleven. Die paar dagen heb ik vooral veel geslapen en een beetje in m’n Lonely Planet zitten bladeren. Verder kwam de dochter van de eigenaar van het resort naar me toe en vroeg me of ik haar misschien gitaarles wou geven. Voor mezelf was het al zeker vijf jaar geleden dat ik voor het laatst les had gehad, dus erg veel is er niet meer van over. 
Eerst gingen we langs de Erin Foundation en tevens mijn stageplek. Hier hebben we een koelkast opgehaald die zo ontzettend groot is, echt waar, die van ons thuis past er onderhand twee keer in! Anyway, die moest dus ook nog in dat minibusje samen met onze koffers en de rest van de bagage. Er kwam nog een vrouwtje mee in het busje naar ons appartement en daar begon de grote schoonmaak. Het was er namelijk nogal stoffig, aangezien er de afgelopen drie jaar niemand gewoond heeft. Na veel poetswerk zaten we dan eindelijk met z’n tweeën in ons nieuwe appartementje op drie hoog in een buitenwijk van Bangalore. Wel een sjieke buitenwijk hoor. Er staan hier echt prachtige gebouwen. Alleen wordt alles best dicht op elkaar gebouwd waardoor het je soms helemaal niet opvalt hoe mooi een gebouw hier eigenlijk ontworpen is.
Al snel werd duidelijk wie de kamer met het tweepersoonsbed kreeg en ik trok aan het korte eind. Marcel is namelijk bijna twee meter lang en in die kleine eenpersoonsbedjes kan hij zijn benen niet eens strekken. Wat wel jammer is, is dat de kamer met het tweepersoonsbed een balkon heeft. Ik moet dus maar ff wachten tot Marcel na tweeënhalve maand klaar is met zijn stage, want dan is die kamer van mij! Nou moet ik zeggen dat mijn kamer niet verkeerd is hoor. Ik heb twee eenpersoonsbedden en een hele mooie dressoir. Er komt nog een klerenkast enne, één van de twee bedden moet nog even gemaakt worden, aangezien ik er toen ik er op ging zitten al gelijk doorheen zakte.... Bleek (gelukkig) niet aan mij te liggen. Er ontbrak namelijk een best wel grote schroef, die we er daarna maar gauw ingeschroefd hebben.
Laat ik het eens over mijn stage hebben. Ik heb er nu al een aantal dagen gewerkt en ik moet zeggen dat het werk me erg bevalt. Ik ben op dit moment bezig op de website van de Erin Foundation te vertalen. Sommige stukjes zijn best makkelijk, maar op sommige pagina’s staat best wel veel vaag taalgebruik. Een leuke uitdaging dus voor me om hier iets leuks van te maken. Verder help ik Marcel met het nakijken van zijn projectplannen, die hij in het Engels moet schrijven. De mensen met wie we moeten werken zijn ontzettend aardig en behulpzaam. Ik kan zelfs, als ik dat wil, een aantal dagen in de week in het appartement werken. Dit komt me best goed uit want iedere dag een riksja pakken naar het werk is maandelijks gezien toch niet zo heel goedkoop.
Voor de rest begin ik het hier rondom het appartement allemaal een beetje te vinden, supermarkten, banken, restaurantjes enz. Het is ons zelfs gelukt om een supermarkt mét wc-papier te vinden! Dat kwam goed uit, aangezien we aan onze laatste rol waren begonnen... 
We zijn het eerste weekend in Bangalore gebleven omdat er nog het een en ander aan het appartement moest gebeuren. We zijn toen naar Wonder La gegaan. Een waterpretpark ongeveer 30 kilometer van Bangalore af. Er waren een hele hoop verschillende glijbanen, een aantal zwembaden en ook nog wat ‘droge attracties’. Één attractie was wel heel erg vet. Het was een discozaal waar het ook nog eens regende, supergaaf gewoon. Het grappigste was nog wel dat er in het midden van de zaal een groot hek stond, dit om de mannen en de vrouwen te scheiden. De mannen gingen trouwens onwijs uit hun dak daar, zo gaaf om te zien allemaal. De mensen gingen in het pretpark trouwens gewoon met kleren aan in het zwembad en van alle waterattracties af. Dat is normaal hier, dus vrouwen gingen gewoon met hun sari en al de waterglijbaan af.
Het weekend erop zijn Marcel en ik naar Mamallapuram afgereisd, een plaatsje aan de oostkust. De heenreis was me toch een potje stress haha, naja, het was allemaal gewoon lekker onduidelijk. Marcel heeft hier al een aantal kennissen zitten en die zouden de buskaartjes voor ons regelen. De dag van vertrek bleek dat alleen voor hem een kaartje was geregeld. Ik moest t dus zelf uitzoeken. Eerst naar de informatielijn van de busorganisatie van de provincie gebeld, maar die verstonden mij niet en ik hen ook niet.... dus na veel zoeken toch maar een kaartje via internet kunnen reserveren. Maar goed ook, want zonder reservering heb je heel weinig kans dat je de bus in komt. Het weekend zelf was ontzettend relaxed. We hebben veel aan zee gezeten en ontzettend veel winkeltjes bezocht en met de lokale mensen gepraat. Ook hoef ik al bijna geen souvenirs meer te kopen want ik heb onderhand het hele dorp leeg gekocht haha. We hebben er ook heerlijk gegeten. Ik heb bijna iedere avond wel iets met garnalen gegeten.. curry, masala, maakte niet uit, als er maar verse garnalen inzaten... heerlijk gewoon!
Op de terugweg naar huis zijn we nog langs een paar goede vrienden van Marcel gegaan in Kanchipuram. Hij kende ze van zijn stage vorig jaar in Trichy en weet je wat nou het grappige was... Die mensen hebben Maria Mosterd begeleid toen ze in India was, zo blijkt maar weer eens hoe klein de wereld is. Ze waren heel erg blij om te horen dat alles goed met haar gaat en dat ze al twee boeken had uitgebracht. Zo raar dat je dan in hetzelfde dorp zit als waar zij haar tijd heeft doorgebracht na haar loverboy periode. Marcel wilde samen met Kumar nog een gouden ketting gaan kopen. Dit deed hij samen met hem omdat je met een Indier erbij toch wel een betere prijs krijgt. Ik ben ook meegegaan naar de juwelier en heb daar nog een ketting omgehad ter waarde van 3.000,-... belachelijk veel geld eigenlijk... Ook hadden ze er een kilo goud liggen...Ik heb ze, toen ze wilden dat ik de ketting ging kopen, toch maar verteld dat ik dan eerst een rijke kerel moet trouwen om dat te kunnen kopen haha...
De foto’s die bij deze blog horen staan op de volgende website... enjoy!
1 opmerking:
leuk stukje. die glijbanen zijn wel echt cool. wel raar dat iedereen er met zijn gewone kleren afgaat. dan gaan die glijbanen toch veel minder hard.
maar wordt het niet eens tijd voor een bindi tussen je ogen. vind ik wel bij je passen. en dan van die iniaase kleren aan.
greets remi
Een reactie posten